Wiesje, een ernstige bloedvergiftiging met weefselversterf(necrose).

image by WebDog image by WebDog image by WebDog image by WebDog image by WebDog image by WebDog

Stukje geschreven door Douwe Akkerman:

Op een zondag werd ik geconsulteerd voor Wiesje, een Chihuaha van 1 1/2 jaar oud. Ze was ziek, koorts 40.1, liep stijf en had een grote blauwe zwelling vanaf de borst tot onder de buik. Bij navraag was Wiesje 2 dagen daarvoor door een andere dierenarts geënt die toch voor de paarden kwam. Waarschijnlijk was dit onzorgvuldig gebeurd want ze had vanaf de injectieplaats een ernstige ontsteking. De behandeling bestond in eerste instantie uit antibiotica en pijnstilling. De volgende dag was Wiesje nog veel zieker. Ze had een flinke ondertemperatuur (36.5), een zogenaamd doodskruis (een snelle temperatuurdaling na een koortsaanval). Ze was in shock. De infectie had een ernstige bloedvergiftiging veroorzaakt. Wiesje werd direct opgenomen. De enige mogelijkheid om haar te redden was een druppelinfuus, pijnstilling, antibiotica en anti-shock medicatie. De plekken onder de buik werden steeds meer blauw/paars, waarschijnlijk als gevolg van weerfselversterf/necrose. Enkele dagen hing het leven van Wiesje aan een zijden draadje. Maar langzaam trad er enige verbetering op. Na ongeveer een week begon de huid los te laten. Uiteindelijk stierf de huid van de hele onderbuik af. De afgestorven delen werden verwijderd waardoor er een 'schone' wond overbleef. Wat volgde was een hele intensieve thuisbehandeling van schoonmaken, medicatie en regelmatig controle op de praktijk. Uiteindelijk heeft het een week of 6 geduurd voor alles dichtgegroeid was.

 

Stukje geschreven door eigenaar

Op oudejaarsdag van 2012 zijn onze hondjes Wiesje en Vicky geboren. Het zijn twee kleine chihuahua’s. Na 12 weken zijn ze bij ons gekomen. Het is een heel gezellig duo waar we heel veel plezier van en mee hebben. Ze zijn altijd vrolijk, levendig, aanhankelijk, grappig en heeel erg lief. Het eerste jaar was dan ook een geweldig jaar met deze twee nieuwe huisgenoten. Totdat er na een jaar weer geënt moest worden.

Toen onze toenmalige dierenarts (uit Oost-West- Middelbeers) op 5 september 2014 voor onze paarden kwam, hebben we ook de inenting van de hondje mee laten nemen. Diezelfde avond (vrijdag) na de enting merkten we dat Wiesje, de grootste van het stel, een beetje uit haar doen was. Ze piepte als we haar op wilden pakken en ze wilde ook geen brokjes meer eten. De volgende dag was het alleen maar erger geworden. Volgens de dierenarts die we weer gebeld hadden zou het door de enting komen, het advies was, een washandje op de entplek en dan zou het wel over gaan.

'S avonds zagen we dat het buikje van Wiesje helemaal donker aan het worden was. Toch maar weer geappt en gebeld met de dierenarts maar helaas gingen er nog geen alarmbellen rinkelen.

De volgende ochtend (zondag) was Wiesje meer dood dan levend en leek bijna in coma. Ze kon ook bijna niet meer staan. We hebben toen meteen naar de dierenkliniek in Sint-Michielsgestel gebeld of we langs konden komen. De dierenarts die geënt had woont in uit Oost-West- Middelbeers en dat vonden we te ver om nog te gaan rijden. Ze was er zo slecht aan toe. De heer Akkerman, Douwe, zag meteen de ernst van de zaak en kwam meteen in actie. Het was een bacteriële infectie die ze ontstaan was bij de enting. Wiesje kreeg antibiotica en pijnstillers. Het zou dan echt snel beter moeten gaan. We zouden de volgende dag in de middag terug gaan. Even leek ze wat op te leven maar in de nacht en de volgende ochtend was ze weggezonken in een coma. We moesten haar steeds water in haar mondje spuiten om haar niet uit te laten drogen. Die ochtend meteen weer naar de kliniek gegaan waar we haar moesten achterlaten. Haar toestand was zeer zorgelijk. Het was erop of eronder. Bijna de hele week is ze in de kliniek gebleven. Gelukkig zagen we met kleine stapjes wat vooruitgang. Ze werd weer wat wakker, herkende ons af en toe, en na een aantal dagen leek ze ook weer pogingen te doen om wat te gaan lopen. Haar buikje was ondertussen nog veel donkerder geworden, bijna zwart. Na een week mocht ze eindelijk weer mee naar huis. Ze was echt een klein mager patientje geworden die overal mee geholpen moest worden. Zelfs bij het eten, wat altijd haar grootste hobby was, moesten wij haar helpen. Na de tweede dag dat ze weer thuis was zagen we dat er een grote bult op haar buikje was ontstaan. Toch maar weer terug naar de dierenarts. Die bult was het begin van een vreselijk drama. De hele huid van het buikje van Wiesje was aan het afsterven. In de daarop volgende dagen kwam de huid helemaal los en moest verwijderd worden. Wat heeft die kleine meid moeten lijden. We hebben haar weer in de kliniek achter moeten laten. Weer hebben we veel angst gehad of ze het wel zou overleven. Maar gelukkig is Wiesje een vechter een geeft niet op. Nadat de gehele huid op haar buik eraf was knapte ze toch wel weer op. Ze is de eerste weken veel binnen gebleven en de buik hebben we iedere dag in moeten smeren en schoon moeten houden om infecties te voorkomen. Na een paar weken zagen we dat de huid langzaam maar zeker weer aan begon te groeien. Nu na bijna drie maanden zien we dat hij alweer bijna helemaal dicht is. Het is wel een wat krapper velletje geworden. Ze rent weer vrolijk rond maar je ziet dat ze niet zo n grote passen meer kan maken omdat haar huid veel korter is. Ook op de bank springen en er weer af is nog moeilijk voor haar. Verder zal ze waarschijnlijk geen puppies meer kunnen krijgen omdat ze geen tepeltjes meer heeft. Dat is jammer maar helaas. Wij zijn blij dat Wiesje nog bij ons is en weer vrolijk rondspringt, samen met haar zusje Vicky. Dit hebben wij vooral ook te danken aan Dierenkliniek Sint-Michielsgestel waar wij altijd terecht konden op elk uur van de dag en in de weekenden. Wij willen daarom de medewerkers van de dierenkliniek Sint-Michielsgestel heel hartelijk bedanken voor hun grote inzet, steun en betrokkenheid. Van ons een Dikke Pluim!!!!

Fam. Sweeb,St.Michielsgestel.