Pup Frummel: megaoesophagus oftewel slokdarmverwijding

image by WebDog image by WebDog image by WebDog

Een megaoesophagus is de latijnse naam voor een slokdarmverwijding. Dit is een aandoening waarbij de slokdarm geheel of gedeeltelijk zijn functie verloren heeft. In gezonde toestand is een slokdarm een buis van spierweefsel. Als voedsel wordt doorgeslikt dan zorgt de slokdarmspier ervoor dat het voedsel van de mond naar de maag gaat, door steeds achter het voedsel samen te trekken. Bij een gezonde hond is de slokdarm, behalve tijdens het eten, leeg.

Als gevolg van die verwijding is de werking van de slokdarm afwijkend, waardoor het voedsel niet goed verplaatst wordt naar de maag. Het eten blijft dus in de slokdarm zitten en wordt weer opgegeven. Dit laatste heet “regurgitatie”: het lijkt alsof het dier braakt, maar er is geen duidelijke buikpers en geen voorafgaande braakbewegingen. Soms is een onderliggende ziekte de oorzaak van de megaoesophagus maar regelmatig kan er geen oorzaak gevonden worden en is het een aangeboren afwijking.

Symptomen: Het belangrijkste verschijnsel is het regurgiteren. Meestal gebeurt dit vrij kort na de maaltijd, maar soms ook pas veel later. De meeste eigenaars bestempelen dit als “braken”. Het grote verschil tussen regurgiteren en braken, is echter dat bij regurgitatie het voedsel nog niet in de maag geweest is en dus onverteerd weer naar buiten komt.

Dieren met megaoesophagus kunnen gaan vermageren omdat ze maar een deel van hun voedsel daadwerkelijk binnen krijgen.

Soms gaan de patiënten zich verslikken waarbij er voedsel via de mond en de luchtpijp  in de longen terecht kan komen. Dit kan leiden tot een zgn. verslikpneumonie: een longontsteking ten gevolge van voedsel in het longweefsel. Deze dieren kunnen gaan hoesten, krijgen het benauwd e/o ontwikkelen koorts.

Op basis van de verschijnselen is de vermoedelijke diagnose slokdarmverwijding snel te stellen. Een röntgenfoto met bariumcontrast vloeistof (zie foto) is nodig om dit vermoeden te bevestigen. Bij een jonge hond kan er sprake zijn van een aangeboren probleem, bij volwassen honden kunnen spier- of zenuwaandoeningen de oorzaak zijn. Soms kunnen we de onderliggende oorzaak helaas niet vinden.

Behandeling: Zelfs als de onderliggende oorzaak gediagnosticeerd en behandeld kan worden, is de beschadiging van de slokdarm meestal blijvend. De behandeling bestaat uit het aanpassen van de voeding en de tafelmanieren. Zo zetten we het eten hoger neer en leren de hond om zittend te eten en drinken. Na het eten en drinken moet het dier ook een tijdje blijven zitten. De slokdarm van de hond is dan in verticale positie, waardoor het voedsel beter in de maag zakt.

Prognose: Indien er een oorzaak gevonden kan worden, is de prognose redelijk. Bij die dieren zonder aanwijsbare oorzaak is de prognose slecht. Door het herhaaldelijk verslikken bezwijken zij vaak aan een verslikkingspneumonie. Bij Frummel ging het om een aangeboren afwijking in ernstige vorm dus restte niks anders dan hem in te laten slapen.Op de rontgenfoto is een brede band te zien van achter de kop tot de ingang van de maag.

 

Stukje geschreven door A. van Oers, baasje van Frummel:

Je hebt een mooie hond en je bedenkt puppy's dat zou wel een keer leuk zijn. Zo gezegd zo gedaan,met onze teef naar de reu geweest en naar ongeveer 65 dagen arriveren ze: de puppy's!
6 kleine.zwart met witte, zo op het oog gezonde, op cavia lijkende hondjes.  Ierdereen blij, moeder en kinderen maken het goed.
De eerste 10 tot 14 dagen zijn de pups blind en drinken ze enkel melk bij de moeder. Daarna gaan langzamerhand de oogjes open en worden ze beweeglijker en gaan ze ook dingen ontdekken zo ook de puppybrokjes. So far so good.... zou je zeggen, voor 5 van onze 6 pups was dit ook het geval. Behalve voor kleine Frummel.
In eerste instantie leek het alsof Frummel te gulzig haar brokjes op had en zich daardoor verslikte.Dus wat je doe je dan? met de pup naar de dierenarts...
Het lijkt idd op een verslikking was de conclusie,dus antibiotica mee en dan zou het goed moeten komen.
Na een paar dagen blijft kleine Frummel achter op de groei van haar broertjes en zusjes,wat tevens opvalt is dat als ze melk heeft gedronken bij mams alles binnen blijft en als ze brokjes eet deze vaak weer uitgebraakt worden. Dus weer terug naar de dierenarts.... Douwe had al een vermoeden toen ik hem belde en uitlegde wat er aan de hand was. Om zijn vermoeden te bevestigen,moesten er rontgenfoto's gemaakt worden,na het bekijken van de foto's werd alles duidelijk.
Frummel is geboren met een verwijde slokdarm en helaas zo erg dat er ook niets meer aan te doen is. Helaas heeft kleine Frummel maar 4 en halve week mogen worden.

Fam. van Oers,Nuland.