Patient van de maand Juli 2016: Wish had een wens om van zijn neusprobleem af te komen

Eind juni maakten de baasjes een afspraak bij ons met de Border Collie 'Wish'. Zij waren ten einde raad. Via hun vorige dierenarts waren ze zo'n 2 jaar geleden doorgestuurd naar een specialist.
De klachten van Wish waren:

  • neusuitvloeiing (eenzijdig)
  • niezen en reverse sneezing
  • stank uit zijn neus

Wish was bij de specialist drie maal uitgebreid onderzocht. Endoscopisch onderzoek van de neusgang, dat wil zeggen met een flexibele slang met camera wordt in de neus gekeken. Verder volgden o.a. bacteriologisch onderzoek en röntgenfoto's.
Doordat er aanwijzingen waren voor een schimmelinfectie werd de neus gespoeld.
Tussendoor werden ook nog verscheidene antibiotica kuren gegeven. Alles echter zonder resultaat.
Nu wilde de specialist van buiten af een gaatje boren in de schedel boven de neusgang waarna de neus 10 dagen gespoeld kon worden. Een gunstig resultaat kon niet gegarandeerd worden.
Na een intake gesprek in onze dierenkliniek vroegen ze mij of ik Wish ook nog eens wilde onderzoeken voor ze een verder besluit zouden nemen over een eventuele vervolgbehandeling.

Douwe Akkerman vertelt over de behandeling van Wish in onze dierenkliniek:

Ik stelde voor om de neusgangen ook eens goed te bekijken. met mijn bescheiden apparatuur en n.a.v. de bevindingen een antischimmelspoeling uit te voeren.
De behandeling: de patiënt moet goed stilliggen om bloedingen te voorkomen.
Daarom werd Wish onder algehele narcose gebracht met eerst inductie- en vervolgens inhalatieanaestesie. De neusgang werd geïnspecteerd met een otoscoop. Op ongeveer 6 cm vanaf de neuspunt zag ik iets zitten. Het leek op een stukje neusslijmvlies met een grijs beslag. Met een speciaal grijpertje (zie foto) pakte ik dat vast en wat schetst mijn verbazing: een blad van 5 cm lang en 1,5 cm breed kwam eruit (zie foto). Het leek wel op een distelblad!! Echt ongelooflijk dat dat er 2 jaar heeft ingezeten!!
Daarna heb ik de neus nog gespoeld met een antischimmel oplossing.
's Middags werd Wish opgehaald, de eigenaren waren verbijsterd maar vonden het ook super!
Wish zijn grote wens was in vervulling gegaan!!!

Stukje geschreven door de eigenaren van Wish:

Onze Border Collie Wish van 3 jaar kreeg zo'n 2 jaar geleden plots last van niesbuien. Wij zijn met haar naar onze dierenarts gegaan die antibiotica voorschreef. Daar het niezen niet minder werd, en ze ook begon te stinken uit haar neus, zijn we terug gegaan. De dierenarts vertelde ons toen dat er wel eens iets in haar neus kon zitten en verwees ons naar een veterinair specialist. Aldaar vertelde een arts dat ze met een camera via haar keel onder algehele narcose zouden kijken.
Het bleek dat Wish een tak, compleet met blad, in haar neus had en dat ze die zo goed als helemaal verwijderd hadden. Ze zagen in de verte nog wel een zwart puntje maar dat zou met de tijd door het lichaam zelf opgelost worden. Na Wish grondig gespoeld te hebben mocht ze mee naar huis.
Na enkele weken begonnen we haar weer te ruiken en ze begon weer te niezen. Weer contact opgenomen met de specialist en weer dezelfde procedure.
Met een camera via haar keel gekeken en er bleek weer een infectie te zitten, dus weer grondig gespoeld en er werd een soort van netje in haar neus gezet.
En helaas, na een tijdje begon ze weer te niezen, elke keer met bloed en viezigheid sproeiend! Ook begon ze weer te ruiken dus weer terug naar de specialiste.
Ze zouden dit keer zonder camera naar binnen gaan maar wel heel intens gaan spoelen, weer onder algehele narcose. Dit ging weer even goed tot de algehele malaise wéér begon!
We moesten stoppen met wat Wish het allerliefste deed; 1x per week gaan we met haar naar behendigheidscursus. Over hindernisbanen rennen, dollen en gehoorzaamheidscursus. Maar bij elke inspanning moest Wish zo niezen en proesten dat we op moesten geven.
Weer contact met de specialist opgenomen die deze keer aanraadde om middels een pijpje (dat boven in haar hoofd zou worden geboord) zelf heel intens thuis te gaan spoelen (zo'n 2 weken!).
Dat was voor ons een keerpunt. Door alle behandelingen was Wish niet blij als we in de buurt van haar hoofd (neus) kwamen. We hebben overal inlichtingen gevraagd en internet geraadpleegd. Maar nergens kon een garantie gegeven worden of wish na de behandeling van alle ellende af zou zijn.

En zo kwamen we bij Dr. Akkerman terecht met ons verhaal. Zowaar was hij iemand die naar ons luisterde en meteen vertelde dat hij Wish ook kon spoelen en zou proberen te kijken.
27 Juni was het zover en toen we haar 's middags ophaalde stond Dr. Akkerman met een big smile ons op te wachten. Hij zei dat hij heel goed nieuws had en liet ons op een servet een groot distelblad zien!!!
Voor het spoelen, toen Wish onder volledige narcose was, ging hij met een klein grijpertje voor in de neus van Wish omdat hij meteen ontdekt had dat er 'iets' zat.
Na wat wrikken kwam er dus een groot distelblad uit haar neus.
De geur die van dat blad afkwam was ons zeer bekend!!! Dr. Akkerman heeft Wish daarna nog gespoeld.

En zowaar, een paar weken later is alle ellende verdwenen. Wij hebben een geurloze, vrolijke, speelse en gezonde hond terug!!!
Meteen na de vakantie gaan we weer naar de behendigheidstraining met Wish, niet te geloven!! Na 2 jaar!!!

Dokter Akkerman en assistente, duizendmaal dank!!!!!!!!!!

Theo en Bep Gloudemans
Wish








 

Patient van de maand Juni 2016: Bull Mastiff Bo: Calvarial hyperostosis syndrome

Dr. Akkerman:

''Je kunt niet alles weten!''
''Een tijdje geleden kwam de toen 5 maanden oude Bull Mastiff Bo bij mij voor onderzoek. De eigenaar had gemerkt dat Bo's schedeldak gezwollen was. Bij aanraking had ze er ook pijn aan. De eetlust en temperatuur van Bo waren normaal. Omdat Bo de week ervoor ergens tegenaan gelopen was werd aan trauma gedacht. Een behandeling met pijnstillers werd ingezet. Na 5 dagen was er geen enkele verbetering. Er werden röntgenfoto's van de schedel gemaakt. Hierop waren benige veranderingen te zien. Er waren botwoekeringen te zien, maar ook holle ruimtes tussen het bot. Het moest een bepaald ziektebeeld zijn, maar wat? Aan enkele collega's van de weekenddienst werden de röntgenfoto's gemaild, maar ook zij wisten het niet. In samenspraak met de eigenaar van Bo werd besloten Bo door te sturen naar de specialisten in Oisterwijk. Ook deze dierenartsen herkenden het beeld niet en wilden een botpunctie doen. Omdat wij daar geen goed gevoel over hadden werd Bo doorgestuurd naar de Faculteit Diergeneeskunde te Utrecht. De röntgenfoto's werden doorgemaild. In de kliniek werd Bo onderzocht door Dr. Favier. Deze herkende de ziekte als Calvarial Hyperostosis Syndrome, een ziekte die slechts bij enkele honden per jaar voorkomt (voornamelijk bij Bull Mastiff's).
De eigenaar van Bo kon gerustgesteld worden. De ziekte gaat vanzelf over en bij pijn moet medicatie gegeven worden. In totaal heeft het ongeveer 5 maanden geduurd voordat Bo pijnvrij was. Bo heeft er wel een verdikking op haar schedel aan over gehouden, maar de pijn is verdwenen en ze kan verder een gelukkig leven leiden!''

 

Fam. van Aarle:

''Bo onze Bull Mastiff, pas 1 jaar geworden en ondertussen al heel wat bij de dierenarts geweest. Ze is super goed geholpen en zoals jullie kunnen zien ziet ze er weer heel gezond uit. Speels, ondeugend, echt hoe een 1 jarige hond moet zijn. Fijn, want een hond met veel pijn is echt zielig en dan is het super fijn als je echt begrepen wordt bij de dierenarts en ook altijd terecht kan. We hebben voorheen ook een Bull Mastiff gehad en daar vrijwel geen problemen (kwaaltjes) mee gehad, alleen 1 x per jaar de entingen. Nu hebben we een moeilijke start gehad maar hopelijk is ze het nu overgroeid en kan ze genieten van een onbezorgde tijd zonder pijn.
Ze is zeer prettig in de omgang, echt een lieverd en super voor de kinderen, dus laat het nieuwe jaar maar komen!''

 

Darminvaginatie pup Boots

Onze praktijk werd geconsulteerd voor een Golden Retriever pup van 10 weken oud. De fokker had de pup teruggekregen van de koper. Deze waren er mee naar een dierenarts geweest maar de hond bleef ziek.
Over het feit of het terecht is om zo'n pup dan maar gauw terug te brengen laat ik me hier verder niet uit!
De pup had diarree, braakte af en toe, at veel te weinig en was veel te sloom. Bij palpatie van de buik werd een dikte gevoeld. Een invaginatie? Inderdaad met de echo werd de diagnose bevestigd.
Een invaginatie is het ineenschuiven van darmdelen. Het stukje darm dat in het andere schuift raakt afgekneld (bloedvaten worden dichtgedrukt), het zwelt op, raakt ontstoken en verkleefd.
Hierdoor krijgt de hond buikpijn, raakt verstopt (omdat er geen passage van voedsel mogelijk is) en gaat braken.Als er geen behandeling plaatsvindt sterft de pup.
De oorzaak van een invaginatie moet vnl. gezocht worden in een verhoogde darmperistaltiek als gevolg van diarree. Bij pups met diarree is het dan ook altijd van belang de oorzaak d.m.v. een ontlastingsonderzoek op te sporen (wormen, coccidiose, giardia etc.) De fokker van de pup stemde in met een operatie.

De operatie: Boots werd verdoofd met injectie anaesthesie. Na het openen van de buik werd de invaginatie opgespoord. Deze zat bij de overgang dunne darm-dikke darm. Op de foto's is duidelijk te zien dat het ene stukje darm in het andere is geschoven. Gelukkig was de ingestulpte darm nog niet afgestorvan. Met enige moeite en voorzichtig trekken kon dit deel weer naar buiten gemasseerd worden.
Als de invaginatie geheel verkleefd/afgestorven is moet er een stuk darm verwijderd worden.
Om infectie te voorkomen werd nog antibiotica in de buik aangebracht waarna die gesloten werd.
Boots begon de volgende dag weer te eten en kreeg weer ontlasting. De passage was goed!
De dag erna werd hij opgehaald; inmiddels is er een nieuw baasje gevonden voor een goed en lang leven voor Boots!


 

Baarmoederprolaps hond (prolaps uteri)

Eén komt nooit alleen. Na de patiënt van de maand december (konijn met prolaps uteri) nu een hond met een baarmoederprolaps, ook nog nooit gezien!
De eigenaar belde mij dat zijn hond,de Maltezer Floppie, gejongd had en dat er nu iets achter uit hing.
Op naar de praktijk. Er hing inderdaad een grote paars/rode massa uit de vagina: een omgestulpte baarmoeder. De baarmoeder bestaat uit 2 hoornen, deze waren beiden naar buiten gestulpt (zie foto 1 en 2). Doordat de uterus na het jongen niet goed is samengetrokken en de moeder naweeën heeft gekregen kon dit gebeuren.

De behandeling:
-ze werd met een injectie onder narcose gebracht
-de uterus wordt zorgvuldig schoongemaakt
-het achterstel wordt omhoog gelegd
-na massage/manipulatie werden de hoornen één voor één gerepositioneerd
-met een fysiologische zoutoplossing werden de hoornen gevuld om deze geheel terug te stulpen.
-nabehandeling met piton (om de baarmoeder samen te laten trekken) en antibiotica gedurende meerdere dagen

Na enkele uren begon de moeder weer te eten en werden de pups alweer door haar verzorgd. Op bijgaande foto (3) zien we moeders met de 8 puppies (kruising Maltezer/Shiz-Tzu), 14 dagen later.


 

April 2011 Cathy: Keizersnede

Dr. Akkerman:

''Op 23 maart werd onze hulp ingeroepen voor de Golden Retriever Cathy, die aan het bevallen was. 's Morgens om 09:00 uur was ze begonnen en om 13:00 uur waren er 9 pups geboren, waarvan 7 levend en 2 dood. Omdat de eigenaar dacht dat de moederhond nog niet klaar was werd om 15:00 uur onze hulp ingeroepen. Marjolijn constateerde d.m.v. een echo dat er nog 2 pups in de buik zaten. Weeën-versterkende middelen werden toegediend, maar helaas kwamen de pups niet. Om 17:30 uur werd een keizersnede op de praktijk gedaan, de 2 pups werden geboren en waren gelukkig helemaal gezond.''

''De keizersnede bij een hond is een veelvoorkomende operatie. De indicaties zijn vaak afwijkende ligging (b.v. teruggeslagen hoofd), weeën-zwakte en te grote pups (bulldoggen). In dit geval was er sprake van weeën-zwakte, hoewel de moeder toch niet erg lang over de eerste 9 pups had gedaan. Weeën-zwakte komt vaak voor bij hele grote nesten. De moeder krijgt een algemene sedatie aangevuld met lokale verdoving op de incisieplaats. De incisie vindt plaats in de middenlijn aan de onderkant van de buik. Buikwand (huid, onderhuid en buikvlies) worden geopend. Daarna wordt de baarmoeder ingesneden, waarna de pups geboren kunnen worden. Nageboortes worden meteen verwijderd. In omgekeerde volgorde wordt alles weer dichtgemaakt met oplosbaar hechtmateriaal. Bij een thuisvisite de volgende dag werden moeder en pups nogmaals gecontroleerd, en zagen er helemaal prima uit.''

Een stukje geschreven door de eigenaren van Cathy:

''Het betreft hier Cathy de Golden Retriever die nog 2 geweldige pups kreeg via de keizersnede nadat ze 9 puppies normaal had geworpen. Allereerst moeder en kinderen maken het prima. Cathy heeft meteen na de operatie de draad opgepakt en heeft geen enkele complicatie gehad. Ze verzorgd haar puppies prima en deze zijn nu 2 en een halve week oud.

Graag wilen we dierenartsenpraktijk Gestel bedanken voor de prima samenwerking bij deze bevalling. Maar we willen graag vermelden dat we al meer dan 25 jaar prima samenwerken met Douwe Akkerman en dat geeft voor ons als Golden Retrieverkennel veel rust en vertrouwen. Als je wilt volgen hoe het de patient van de maand verder vergaat kijk dan op onze site www.jeanton.nl ''

Toon en Jeanny Roefs de Kok, "Jeanton"
 

Cavia Juul: Cysteuze eierstokken

Dr. Akkerman:

''Een tijdje geleden werd Cavia Juul bij ons op de kliniek aangeboden. De eigenaar vertelde dat ze geen eetlust meer had en dacht dat ze drachtig was. Ze was ook erg vermagerd. Bij onderzoek/buikpalpatie waren er grote dikte's in de buik te voelen. Door middel van echografie werd de diagnose ''cysteuze eierstokken'' gesteld.
Omdat een behandeling met hormonen vaak onvoldoende resultaat geeft werd besloten d.m.v. een buikoperatie de cystes te verwijderen.''

''De operatie werd uitgevoerd onder algehele inhalatieanesthesie. Hierbij wordt d.m.v. een narcosemasker zuurstof en isofluraan toegediend. De cavia gaat dan na enkele minuten slapen en is vrij snel na de operatie ook weer wakker. De cavia werd in rugligging gebracht. De buik werd in de middenlijn geopend. De cystes (bijna zo groot als een golfbal) werden samen met de baarmoeder verwijderd.
Na één dag in de opname te hebben doorgebracht en te zijn gedwangvoerd begon Juul alweer te eten en kon ze weer naar huis.''
 

Een stukje geschreven door de 'pleegmoeder' van Juul:

''Caafje Juul is half november, samen met een andere caaf, gedumpt in een dierenparkje in Den Bosch. Haar conditie was slecht: ze was heel erg mager, ze had veel te lange nagels, haaruitval door vitamine gebrek, wondje op de bovenlip en afgebroken boventanden. Het was goed te zien dat goed voer aan haar neus voorbij was gegaan. Wel had ze een stevige buik en we vermoedden dan ook een zwangerschap. Opvallend was verder dat Juul aan ieder pootje 6 teentjes had. Dus aan iedere poot 2 te veel. Aangezien ze zelfstandig niet of nauwelijks at hebben we de groenten voor haar fijn gesneden en handmatig gevoerd door de brokjes groente over de ondertanden te duwen. Ook kreeg ze dwangvoer en extra vitamine C en echinacea met daarnaast enrofloxeral en pijnstilling. Toch knapte ze niet op; groente werd maar weinig gegeten, de buik werd dikker. We zijn met Juul naar Dierenkliniek Gestel gegaan voor nader onderzoek. Daar zijn de tanden nagekeken, die inmiddels al aangroeien. Besloten werd om niet aan de ondertanden te gaan slijpen. Wel hebben ze een echo gemaakt van haar buik om te kijken hoever een eventuele zwangerschap zou zijn. Uit de echo kwam naar voren dat Juul niet zwanger was maar grote cystes in haar buik had. Na overleg werd besloten om Juul te laten opereren. Maandag 28 november 2011 was het zover en wat vond ik dat spannend. Gelukkig ging alles goed en ’s avonds was ze terug bij mij incl. medicatie en dwangvoer! Dagelijks werd de groente in kleine blokjes gesneden en het dwangvoer klaar gemaakt. Uren hebben we gezellig op de bank gezeten. Langzaam maar zeker knapte Juul op. Ze begon zelfstandig de groente te eten, zelfs als de stukken groter werden. Hooi werd ook weer gegeten en als ze de spuit met ‘t dwangvoer kreeg (alleen nog voor extra ondersteuning) dan zat ze al start klaar. Ze liet zelfs d’r fluitje horen als ik met de groenten bezig was. Op maandag 5 december liet ze me nog even schrikken. Doordat ze met de hechtingen had zitten spelen is de wond gaan bloeden. En dat wilde ook niet snel stoppen. De volgende dag deed Juul of er niks aan de hand was en de wond zag er ook goed uit. Op zaterdag 10 december is Juul verhuisd naar Carla’s Caviaopvang in Eindhoven alwaar ze voorgoed mag blijven. Als ze helemaal genezen is krijgt ze een vriendje om samen oud mee te worden. Eind goed al goed! We zijn super blij met jullie werk.''

Pleegmam Ataline
Cavia Opvang Carla Eindhoven

Morris: Testikeltumor en prostaatabces

Dr. Akkerman:

''Ongeveer drie maanden geleden kwam de bruine labrador Morris bij ons voor de jaarlijkse vaccinatie. De eigenaar vertelde erbij dat Morris al een tijdje wat klachten had: Hij had kale plekken op de rug en rond de ogen, hij dronk en plaste veel en hij was wat sloom. Dierenarts Marjolijn de Bont besloot bloed af te nemen. De uitslag volgde een dag later: Hypothyreoidie.

Hypothyreoidie is een ziekte waarbij de schildklier te weinig schildklierhormoon (T4) produceert. De symptomen van deze ziekte zijn: sloomheid, diarree of juist obstipatie, dik worden ondanks weinig eten, vachtproblemen en een droeve gelaatsuitdrukking. Deze symptomen pasten goed bij Morris. Morris kreeg medicijnen mee naar huis en er werd afgesproken om over een paar maanden nog eens bloed af te nemen om te kijken of het beter ging met de schildklier.

Een week geleden nam de eigenaar van Morris weer contact met ons op. Het ging niet goed met hem. Morris was sloom en had al een paar dagen niet gegeten (dan moet een labrador wel écht ziek zijn!).
Bij onderzoek werd koorts (40.2ºC) geconstateerd. Ook zijn kaalheid was nog steeds niet verdwenen op de rug, buik en in de hals. Wat verder opviel was dat de rudimentaire tepels waren opgezwollen tot flinke tepels, zelfs met wat borstvorming (ondanks dat Morris een reu is).

Morris was nooit gecastreerd. Zijn testikels zaten op een plek waar ze normaal niet zitten (bijvoorbeeld in de buik of het lieskanaal, dit noemen we cryptorchidie). In de lies van Morris was één grote testikel nu wel te voelen, de andere niet. Deze moest dus nog in zijn buik zitten. Bij palpatie was er een grote pijnlijke massa achterin de buik te voelen, zo groot als twee tennisballen. Door middel van een echo was te zien dat er een grote holle ruimte met vocht (waarschijnlijk pus) achterin de buik zat. Dit moest een prostaatabces zijn. De testikel in de lies moest een testikeltumor (sertoliceltumor) zijn. Dit soort tumoren produceren vrouwelijke hormonen (feminisatie). Deze hormonen geven tepelvergroting, borstvorming en kaalheid.

In overleg met de eigenaar werd besloten om Morris te opereren, ook met het oog op een nog aanwezige tweede testikel in de buik.

De operatie:

Na de inductieanesthesie waarbij de hond wordt geintubeerd, werd Morris aan de inhalatieanesthesie gelegd.




 

  • De testikeltumor in de lies werd eerst verwijderd. De bijbal was cysteus ontaard, in de testikel zelf zat een grote witte tumor.
  • Hierna werd de buik van Morris geopend. Er werd gezocht naar de tweede testikel. Deze was moeilijk te vinden en was geheel verschrompeld (een bekend verschijnsel bij sertoliceltumoren)
  • Als laatste werd het ''vieze'' gedeelte van de operatie uitgevoerd: Het openen van de prostaat met de abcessen. Na het maken van een kleine snede werd de pus meteen afgezogen, zodanig dat er praktisch geen besmetting in de buik plaats vond. De hoeveelheid pus was ongeveer 200 ml! Nadat al de viezigheid verwijderd was uit de prostaat werd deze nog eens grondig gespoeld. In de gemaakte openingen werd buikvet gehecht.
    Morris heeft tijdens de operatie nog een infuus, antibiotica en pijnstilling gekregen. De operatie heeft in totaal bijna twee uur geduurd.

    Morris werd opgenomen in de kliniek om te kijken hoe het herstel verliep. De volgende ochtend at hij alweer en had hij geen koorts meer. Hij mocht naar huis met een flinke dosis antibiotica.''
     

Sterilisatie konijn Bobbie

Dr. Akkerman:

Dierenkliniek Sint-Michielsgestel krijgt vaak konijnen op bezoek voor een castratie of sterilisatie. Eigenlijk noemen we het allemaal castreren, omdat we de eierstokken en baarmoeder, of de testikels verwijderen.

Redenen om een konijn te castreren:

  • Konijnen zijn geen dieren die alleen kunnen wonen. Ze hebben een maatje nodig. Het is daarom aan te raden minstens één van de twee konijnen te castreren om agressiviteit en ongewenste dracht te voorkomen
  • Het voorkomen van hormonale problemen
  • Het voorkomen van baarmoederontsteking
  • Het voorkomen van baarmoedertumoren (Bij 60% van de voedsters boven de 2 jaar komt een baarmoedertumor voor!)
  • Het voorkomen van schijndracht bij de voedster

De operatie

Konijnen mogen niet nuchter zijn voor een operatie. Het is belangrijk dat zij goed blijven eten zodat de darmen aan het werk blijven. Dit is ook de reden dat wij gasnarcose gebruiken bij konijnen. Het konijn krijgt een kapje op waardoor Isofluraan en zuurstof komt. Hierdoor valt het konijn in slaap. Na de operatie wordt het kapje verwijderd en is het konijn vrijwel meteen wakker.
Bij de castratie van een konijn maken we een klein sneetje in de buik. We verwijderen de eierstokken én de baarmoeder. Dit om baarmoedertumoren te voorkomen. De baarmoeder van een konijn is in verhouding tot een kat erg groot.
Na de operatie is het belangrijk dat het konijn lekker warm gehouden wordt. Het konijn krijgt een pijnstiller en darmstimulerende medicatie.
 

Een stukje geschreven door de opvang waar Bobbie momenteel verblijft

''Bobbie is een opvangkonijn en ze woont tijdelijk bij Konijnenopvang Binkies. Bobbie is woensdag 29 februari gesteriliseerd (eigenlijk gecastreerd). Hieronder vertelt Bobbie haar levensverhaal:
‘Ik ben in juni gevonden op straat. In afwachting van baby’s ben ik bij een vrijwilliger van de konijnenopvang opgenomen. Nadat er gelukkig geen baby’s kwamen ben ik geplaatst bij konijn Jaap. In eerste instantie vond ik Jaap een leuk konijn. Toen we thuiskwamen wilde ik Jaap graag laten zien dat ik de baas was, dat ik liever de broek aan had. Ik liet dit aan Jaap merken door achter hem aan te blijven rennen, op hem te rijden en in zijn rug te bijten. Toen Jaap bijwondjes op zijn rug had, en hij mij echt niet meer lief vond, ben ik bij Konijnenopvang Binkies een ander vriendje uit komen zoeken.
Mijn nieuwe partner werd Franse hangoor Bolle. Franse hangoren zijn grote konijnen (> 5 kg) en ik vond hem dan ook gelijk leuk. Maar ja, thuis hè, ook nu wilde ik duidelijk maken dat ik de baas ben! Dat betekent voor een konijn dus achter Bolle aanrennen, op zijn rug rijden en hem bijten. Bolle vond mij ook niet meer zo leuk.
Weer terug bij de konijnenopvang mocht ik mee met een vrijwilliger die mij naar Douwe en Marjolijn bracht voor een operatie.’

Het achterna rennen, bijten en rijden op andere konijnen is een teken van dominant gedrag en wordt ook wel hoknijd genoemd. Omdat dit gedrag bij Bobbie bleef aanhouden is besloten om Bobbie te laten castreren. Castreren is het verwijderen van zowel baarmoeder als eierstokken of het verwijderen van slechts de eierstokken. Dit heeft tot gevolg dat de hoeveelheid hormonen afneemt, waardoor dominant gedrag bij konijnen vermindert. Zo hopen wij dat Bobbie, nadat ze opgeknapt is na haar operatie, toch een lief konijnenvriendje kan uitzoeken, zonder hem steeds aan te vallen.
Het castreren van mannetjeskonijnen (rammen) gebeurt standaard bij de konijnenopvang. Dit omdat we geen nakomelingen willen, want de asielen zitten al vol. Castratie van vrouwtjeskonijnen (voedsters) vindt niet standaard plaats, dit is een vrij dure ingreep en voor een konijnenopvang niet te bekostigen. In uitzonderingsgevallen, zoals hierboven Bobbie, wordt castratie bij voedsters wel gedaan. Het castreren van voedsters heeft naast het verminderen van dominantie/hoknijd, nog een bijkomend voordeel. Voedsters lopen het risico baarmoederkanker te krijgen. Dit risico begint na het 2e jaar, en loopt met de leeftijd van 6-7 jaar op tot 75%. Het is niet mogelijk baarmoederkanker in een vroeg stadium te diagnosticeren bij konijnen, waardoor succesvolle verwijdering van de tumor niet mogelijk is, er zijn dan vaak al uitzaaiingen.

Castratie van voedsters is een behoorlijk zware operatie. Om het risico zo klein mogelijk te maken moet de operatie uitgevoerd worden door een kundige dierenarts, zoals Douwe of Marjolijn, met verstand van konijnen en ervaring met castraties. Zij zullen voor konijnen goede narcosemiddelen gebruiken (gasnarcose) en goede pre- en postoperatieve zorg (dwangvoer en pijnstilling) geven. Bobbie zit op dit moment weer lekker aan een blaadje andijvie te eten. Ze is aan het bijkomen van de castratie. Zodra ze weer helemaal opgeknapt is mag ze bij Konijnenopvang Binkies een lieve partner gaan uitzoeken.

Madelon

Konijnenopvang Binkies
Ballemanseweg 8
4855 AP Galder
www.konijnenopvangbinkies.nl

Keizersnede Engelse Bulldog Prinny

Watervrucht

Dinsdag 6 maart 's avonds om 22:00 uur was het dan zover. De hond Prinny van René en Monic Schuurmans moest via een keizersnede verlost worden. Tijdens een echo halverwege de dracht was al duidelijk dat Prinny drachtig was van een groot aantal pups (minimaal 9). De laatste week van de dracht ging het heel moeizaam met haar. Ze at weinig en dat kwam haar conditie niet ten goede. Een onzekere factor was ook dat er geen enkele stuwing in de melkklieren aanwezig was. De operatie hebben we uit kunnen stellen tot de 59e dag van de dracht.
Uiteindelijk werden er 11 puppies geboren waarvan één niet levensvatbaar was.
Van de keizersnede heeft Monic een fotoreportage gemaakt.

Bij controle van moeder en kids de eerste en tweede dag na de keizersnede was alles goed. Prinny's melkproductie was op gang gekomen en door de goede verzorging van de familie Schuurmans zijn alle 10 pups gezond.

Onze kliniek zal de komende 8 weken het nest volgen met foto's en wetenswaardigheden.

De eerste week op de kraamafdeling is super verlopen. Door middel van een goed schema slagen René en Monic erin om de pups om de drie uur in twee ploegen te laten drinken. Het is onmogelijk om de pups alleen met de moeder te laten. Prinny wil wel heel graag moederen en de pups beschermen maar haar gewicht is te zwaar zodat pups daardoor soms in de verdrukking raken. Daardoor worden de 10 pups in groepjes van 5 bij de moeder aangelegd en blijven de baasjes goed controleren of iedere pup voldoende zijn of haar buikje vult. De baby-doekjes zijn volop in gebruik want veel drinken betekent ook.....??!! Deze week zijn ook de hechtingen door Douwe bij Prinny verwijderd en heeft ze om het zo maar te zeggen een nette bikinilijn.
Een eerste pup is, ondanks tegensputteren van de kids Schuurmans, reeds gereserveerd en zal een leuk thuis krijgen in Den Dungen. 
 

Kruisbandoperatie Diesel

Dr. Akkerman:

"Eind maart werd ik gevraagd door Monique Hendriks om naar haar hondje Diesel te kijken en eventueel een operatie aan de knie uit te voeren. Vorig jaar had Diesel al een operatie ondergaan aan de kruisband van de rechterknie, daarom herkende de eigenaresse het probleem. De linkerknie zou waarschijnlijk ook een gescheurde kruisband hebben. Diesel werd onderzocht: de poot werd niet belast, de knie was pijnlijk en er was speling tussen de botdelen van de knie. Duidelijk een gescheurde kruisband!
De enige goede behandeling is een operatie. Als dit niet gebeurt dan blijft de hond kreupel en ontwikkelt zich een ernstige artrose. De knie moet weer gestabiliseerd worden. Onze praktijk voert de zogenaamde Flo-methode (een extra capsulaire techniek) uit.
Beschrijving van de operatie:

  • Allereerst wordt Diesel aan het anesthesie apparaat aangesloten waardoor hij in een diepe slaap valt
  • De knie wordt geschoren en gedesinfecteerd om infecties te voorkomen
  • Er wordt een snee gemaakt aan de buitenzijde van de knie
  • Het kniegewricht wordt geopend, de afgescheurde resten van de kruisband worden verwijderd en wordt de binnenmeniscus geïnspecteerd. Als deze beschadigd is worden de losse delen hiervan verwijderd
  • Het kniegewricht wordt dichtgemaakt
  • Daarna wordt er buiten het kapsel om een nylondraad op een bijzondere manier bevestigd waardoor er een kunstmatige kruisband ontstaat.
  • Hierna wordt de operatiewond zorgvuldig gehecht

De nabehandeling bestaat uit pijnstilling, antibiotica en rust. Na 10 dagen kwam Diesel terug op de praktijk voor het verwijderen van de hechtingen. De poot werd alweer flink belast tot tevredenheid van de eigenaresse."
 

De eigenaresse van Diesel:

"Begin maart ging Diesel plots weer mank lopen. In augustus 2011 kwam dit door een kruisbandje in haar rechtse knietje die was gescheurd. Nu bleek haar linkerknie pijn te doen.
In die tijd brachten wij haar naar een andere kliniek waar ze uiteindelijk werd geopereerd aan haar knie. Dat verliep redelijk goed, althans na de operatie was ze erg van slag en liet haar ontlasting lopen.
We waren er zelf behoorlijk van ontdaan en ongeveer 3 a 4 maanden werd geadviseerd haar in een bench te houden voor het herstel. Ook de kosten waren dusdanig hoog dat het allemaal niet meeviel.
Maar goed, tenslotte heb je een hond en ben je er goed voor. Ondanks alles is ze daarvan uiteindelijk ook hersteld.
Toen Dieseltje weer mank ging lopen met haar andere pootje baalden we natuurlijk vreselijk maar ben ik toch eerst even gaan rond informeren hoe de prijs en kwaliteitsverhoudingen bij verschillende dierenartsen lag. Uiteindelijk ben ik terechtgekomen bij Dierenkliniek Sint-Michielsgestel.
Ik hoefde geen dubbele afspraak en kon direct maandag 26 maart op consult en de operatie kon de dag erna, mits Diesel nuchter bleef!
Zo gezegd zo gedaan, voorop gesteld waren assistente Milou en dokter Akkerman enorm vriendelijk en behulpzaam.
Diezelfde dag kon ik haar aan het einde van de middag weer ophalen en tot mijn verbazing kwam ze zelf uit haar hok gelopen en liep kwispelend op me af!
De rest van de dag was ze wel rustig maar wilde eigenlijk direct lopen en verder gaan. De operatie was goed verlopen en Diesel is wonderbaarlijk hersteld in een korte periode.

De nacontrole was eveneens vriendelijk en correct, de kosten waren stukken minder dan bij andere dierenartsen. Wij en Diesel zijn enorm blij met deze behandeling en de kwaliteit en prijs ervan.
We willen dan ook de dierenarts en zijn assistentes bedanken dat Diesel weer vrolijk rondhuppelt en wensen hen veel succes met de praktijk!

Met vriendelijke groet,
Familie Hendriks uit Den Bosch

Perla geïnfecteerd met Leishmania

Enkele maanden geleden kwam Perla, een Labrador Retriever van 3 1/2 jaar oud, op het spreekuur bij Douwe. Perla had al sinds langere tijd vage klachten, o.a. stijfheid en lichte kreupelheid.
Nu begon zo ook huidklachten te krijgen. De huid op de oorranden, ellebogen en hakken vertoonden kale plekken met schilfering. Van deze plekken werd een afkrabsel gemaakt  (om te onderzoeken op zichtbare parasieten) en ook werd een schimmelkweek ingezet. Beide onderzoeken waren negatief.
Omdat Douwe wist dat Perla de eerste 1 1/2 jaar van leven in Spanje had doorgebracht werd ook aan Leishmania gedacht. Dit is o.a. aan te tonen door bloedonderzoek.
De ift Elisa test gaf een waarde aan van 87, deze hoort kleiner te zijn dan 12!
Conclusie: Perla was op jeugdige leeftijd geïnfecteerd met Leishmania.
Bij navraag bleek dat Perla in Spanje ook een test had ondergaan, deze was toen negatief. Waarschijnlijk zat ze toen nog in de incubatiefase.

Wat is Leishmania eigenlijk? Deze ziekte bij de hond wordt veroorzaakt door een eencellige parasiet die wordt overgebracht door de zandvlieg, die erg lijkt op een mug en vooral voorkomt rond het Middellandse zeegebied en delen van Zuid Europa.
De hond hoeft er echter niet altijd ziek van te worden. Als de ziekte wel doorbreekt kunnen de symptomen erg uiteenlopen. Zo kan de hond koorts, gewrichtsproblemen, kale plekken en huidproblemen krijgen. Ook inwendige organen kunnen door deze parasiet worden aangetast, waaronder de nieren.
Leishmania is moeilijk te bestrijden en daardoor is een levenslange behandeling nodig.

Perla wordt nu ongeveer 3 maanden behandeld met Allopurinol. Gelukkig reageert ze goed op de medicatie! De gezondheidsklachten zijn verdwenen! De eigenaresse wilde nog graag meedelen dat zelfs de haren op het puntje van de staart weer aangegroeid zijn!
Als Perla deze medicijnen blijft gebruiken en regelmatig op controle komt zal ze weer als vanouds lekker hond kunnen zijn! Helaas is Leishmania nog niet te genezen maar zoals blijkt wel redelijk goed te behandelen!

Sinds kort is het echter wel mogelijk om uw hond tegen Leishmania in te laten enten met het vaccin Canileish.
Dat is zeer zeker een aanrader voor honden die een groot gevaar lopen, bijv. bij een verblijf in de risicogebieden.
Zandvliegen zijn vooral 's avonds en 's nachts actief. Er zijn ook andere manieren om besmetting te voorkomen. Het is belangrijk om middelen te gebruiken waar Permetrin inzit, bijvoorbeeld Scalibor of Advantix. 
Als u meer informatie wilt over deze ziekte, de enting of andere preventieve middelen dan kunt u contact opnemen met onze kliniek





 

Baloe: glaucoom-verwijderen oog

Begin juni kwam de 7-jarige Boomer Baloe bij ons met haar oog voor consult. Het was de eigenaresse opgevallen dat ze veel traande, het oog half dicht zat en er een "rare" waas over heen zat. Wij constateerden bij Baloe het volgende:

  • het oog was heel pijnlijk
  • er zat een grijze waas over het oog, uit de fluorescine test bleek dat het hoornvlies niet beschadigd was.
  • het "wit" van het oog (de sclera) was rood doorlopen met gezwollen bloedvaten.
  • Het "aangetaste" oog puilde meer uit dan het andere oog.. De oogdruk was te hoog

Het inwendige van het oog was niet meer te inspecteren.

Onze diagnose luidde: glaucoom.

Bij glaucoom is er sprake van een verhoogde oogdruk. De verhouding tussen de aanmaak en afvoer van kamerwater is verstoord. Een primair glaucoom is erfelijk en komt vooral bij sommige rassen voor, zoals de Chow Chow, Basset, Amerikaanse Cocker Spaniel en de Labrador Retriever.
Secundair glaucoom (zoals bij Baloe) komt voor bij o.a. infecties in het oog, lensluxatie, retinaloslating en tumoren in het oog.
De behandeling bestaat uit vochtafdrijvende middelen.
Bij Baloe werd "Trusopt" ingezet maar de situatie verslechterde ondanks medicatie. Bij controle na 5 dagen werd besloten om het oog te verwijderen.

De operatie: deze vond plaats onder algehele gasanaesthesie. Bij een oogextirpatie wordt de gehele oogbol inclusief oogleden, slijmvliezen en traanklieren verwijderd. Er ontstaat een holle ruimte omsloten door de oogkas.
De huid en onderhuid worden zorgvuldig dichtgehecht. Na 10 dagen worden de hechtingen verwijderd.

Stukje geschreven door de eigenaresse van Baloe:

Baloe is een boomer van bijna 8 jaar oud. Ze kwam bij ons toen ze 1 jaar was, het hele gezin is stapelgek op haar.
Ik had al een paar dagen het idee dat er iets met het oogje van Baloe was. Er zat een blauwe waas over en in haar oog zaten allemaal rode adertjes. Eerst dacht ik dat het misschien wel beginnende staar was maar onze hondentrimster vertrouwde het niet en adviseerde me om toch maar naar de dierenarts te gaan. Als het een ontsteking is, zou dat met druppels of zo snel verholpen zijn.
Ik belde meteen op en kon nog diezelfde middag langs komen.
Dr. Akkerman dacht ook aan een ontsteking maar kwam al snel tot de conclusie dat het iets anders was. Glaucoom. Zoek maar eens op internet op wat dat inhoudt zei hij. Ik kreeg oogdruppels mee (3x daags druppelen) en hij wilde Baloe over een week terug zien.
Thuis op internet opgezocht wat dit Glaucoom betekende. Daar werd ik niet bepaald vrolijk van en wist wel dat het druppelen waarschijnlijk niet veel zou helpen. Bijna alle honden hebben uiteindelijk hun oog moeten laten verwijderen.
Toch met volle moed elke dag 3x gedruppeld maar het ging steeds slechter met Baloe. Ze sliep de hele dag en zat steeds met haar oogje te knijpen. Je kon goed zien dat ze er erg last van had.
Toen ik na die week terug kwam, zag ook Dr. Akkerman dat het oog veel slechter was geworden. Hij kon mij nog doorsturen naar een oogspecialist  maar die zouden toch tot dezelfde conclusie komen als hij, dus besloten we dat we Baloe's oog zouden weghalen. Dat was het beste voor haar, dan zou ze geen pijn meer hebben.
Dat komt dan toch even hard bij je binnen. Je hebt er rekening mee gehouden dat dat kon gaan gebeuren maar als het dan daadwerkelijk zo is...
De volgende ochtend om 8.30 moest ik haar nuchter brengen. Ze werd heel lief opgevangen door de assistente en Dr. Akkerman., zodat ik haar met een enigszins gerust hart achterliet. Spannend. Om kwart voor 11 belde Dr. Akkerman dat de operatie goed was verlopen en dat we Baloe aan het einde van de middag op mochten halen.
Ze kwam direct naar ons toe gelopen en in eerste instantie zag ik nog niet eens dat ze geen oog meer had. Gelukkig is het net aan die kant waar ze een zwarte vlek heeft, dus valt het minder op.
We kregen medicijnen mee en een kap tegen het krabben. Naar ons idee had ze weinig last van de operatie en ze accepteerde de kap ook vrij snel. Eén keer heeft ze de kap met halsband en al van haar kop afgetrokken maar daarna ging het prima.
De wond geneest ook heel goed.
We merken er ook niet veel van dat ze aan één kant niets meer ziet, ze springt op de bank en loopt zo de trap op en af.
Gelukkig. Ze is nog steeds onze oude vertrouwde lieve Baloe. Maar nu een beetje meer bijzonder voor ons.
Relinde van Drunen, Den Dungen.



 

Konijn Konijn

Dr. Marjolijn de Bont:

Het konijn Konijn genaamd kwam bij mij op het spreekuur voor een oogprobleem. Het rechter oog van Konijn puilde uit en was ernstig beschadigd (zie foto 1) . Helaas was dit oog niet meer te redden. De oorzaak van dit probleem is vaak een abces achter het oog tgv een ontstoken kieswortel. Bij de bek inspectie zonder sedatie m.b.v. een otoscoop was geen kiesprobleem  te zien. Het nadeel van deze onderzoek methode is dat de achterste kiezen niet goed te zien zijn. Zo ook hier want tijdens de operatie, toen  Konijn onder algehele anaesthesie was,  kon  ik  de kiezen wel goed bekijken. De achterste bovenste kies was  onstoken en het gevormde abces drukte het oog uit zijn oogkas.
Tijdens de operatie hebben we het oog verwijderd en de kies getrokken. In de oogkas heb ik een depot penicilline ( zie foto 2) achter gelaten na het spoelen van de oogkas.
Konijn is een nachtje bij ons gebleven, de volgende ochtend (zie foto 3) was hij weer lekker aan het eten en kon hij naar huis met pijnstillers.

Stukje geschreven door het baasje van Konijn:

Wij kregen Tossa, ons konijn, 5 jaar geleden van onze nichtjes. Vorige maand waren we ook al met Tossa bij de dierenarts geweest. Ze had last van schapenvliegen. Gelukkig waren we er op tijd bij. Ze kreeg echter een uitpuilend oog waar de dierenarts ook naar moest kijken. Ze bleek een ontsteking achter haar oog te hebben. Haar oog zou verwijderd moeten worden of we moesten haar daar in laten slapen. Dat kon natuurlijk niet, ze moest worden geholpen. Want we zijn lief voor al onze dieren hier. We hebben naast Tossa nog een konijn, cavia's, een kanarie, vier katten, twee honden, 4 kippen en een haan, 4 geiten, een kom visjes en 2 varkens. Naast haar oog heeft de dierenarts ook nog een kies verwijderd bij Tossa.

Nu gaat het gelukkig weer goed met Tossa (foto 4)! In de huiskamer is ze aan het bijkomen, haar buikje wordt al weer dikker. Allemaal bedankt voor jullie goede zorgen voor haar!

Kaylee en Ryan Pennings


 

Mei 2011 Pooh: Plaskater - Urethraobstructie

Dr. Akkerman:

De 10-jarige gecastreerde kater Pooh werd ons aangeboden met plasklachten. Pooh zat de hele tijd op de kattenbak zonder dat er sprake was van urinelozing. Ook gaf hij pijn te kennen en zijn eetlust was ook niet goed. Bij dit soort patiënten is eigenlijk altijd sprake van blaasgruis. Dit loopt vast in de penispunt van de kater waardoor er geen urine meer komt. Als dit probleem al langer bestaat kan de blaas geheel ontstoken raken. De kat kan er zelfs aan sterven.
Getracht werd dit gruis te verwijderen door te spoelen met een katheter. Pooh werd verdoofd, maar het lukte niet omdat de plasbuis over een lengte van 1-2 cm. verstopt zat. De enige manier om dit probleem te verhelpen is een spoedoperatie.

De operatie:
De operatie wordt uitgevoerd onder inhalatieanaesthesie (Isofluraan en zuurstof). Het operatiegebied wordt geschoren en gedesinfecteerd. De penis met de huid eromheen wordt over een lengte van ongeveer 1.5 cm. verwijderd (penis amputatie). De plasbuis (urethra) wordt opengelegd en vastgehecht met zeer dun hechtmateriaal aan de onderhuid en huid. Op deze manier ontstaat er een veel grotere opening waardoor het plassen weer gemakkelijk gaat. Bij Pooh kon je zien dat de plasbuis geheel gevuld was met gruis. De nabehandeling bestaat uit infusen, antibiotica en pijnstillers. Daarnaast krijgt de kat een speciaal blaasgruisdieet om gruis op te lossen en te voorkomen dat er nieuw gruis ontstaat.
 

Hoe ontstaat blaasgruis?

Het ontstaan van blaasstenen begint met de vorming van kristallen in de urine. Kristallen vormen zich als er voldoende kristalvormende bestanddelen in de urine aanwezig zijn. Deze kristalvormende bestanddelen verschillen per steen en bestaan uit de mineralen die later de steen zullen vormen. De kristallen kunnen zich vasthechten aan organisch materiaal in de urine, zodat er structuren ontstaan die op den duur kunnen uitgroeien tot stenen. De meest voorkomende blaassteen bij zowel honden als katten is de struvietsteen. Struviet is opgebouwd uit de mineralen magnesium, ammonium en fosfaat. Met name bij de kat is struviet beter bekend onder de naam blaasgruis. Een andere, regelmatig voorkomende, blaassteen is de calciumoxalaatsteen. Andere stenen, zoals cystine en uraat, komen minder vaak voor.

De volgende factoren kunnen de vorming van blaasstenen beïnvloeden:

  • Zuurgraad (pH) van de urine
  • Mineralen samenstelling van de urine
  • Urineweginfectie (blaasontsteking)
  • Vochtopname
  • Leeftijd, geslacht en ras
  • Frequentie van het plassen
  • Lichaamsgewicht en beweging
  • Stofwisselingsstoornissen

 

Juni 2011 Russel milttumor

Milt tumor Milttumor

Begin mei meldde de eigenaar van Russel zich bij ons. Russel is een bijna 11-jarige Parson Russel Terrier. Gedurende 3 weken was de eetlust van Russel verminderd. Er was al ander voer geprobeerd maar dit hielp niet. Sedert enkele dagen was de eetlust minimaal en nu waren er ook braakklachten. Bij onderzoek was Russels conditie matig, enigzins uitgedroogd. De temperatuur was normaal; de slijmvliezen bleek tot roze. Wat opviel was dat de buik wat dik was. Bij palpatie van de buik was voorin de buik een dikte te voelen. Er werd een echo gemaakt van de buik waarop te zien was dat in de milt een grote massa zat, waarschijnlijk een tumor. In overleg met de eigenaar werd besloten om Russel de volgende dag te opereren, omdat dit de enige mogelijkheid was voor Russel om te overleven.

De operatie:

Deze werd uitgevoerd onder inhalatieanesthesie. Na het openen van de buik werd een grote tumor (tennisbal) in de milt aangetroffen. Het gezwel was al enigszins aan het bloeden, ook was er buikvet aan de tumor vastgegroeid. De buik werd eerst grondig geïnspecteerd voor eventuele uitzaaiingen; deze waren zichtbaar niet aanwezig.
De milt is met ophangbanden en bloedvaten verbonden met de maag. Deze werden afgebonden op verschillende plaatsen. Daarna werd de milt met tumor geheel verwijderd. De buik werd gespoeld met een fysiologische zoutoplossing voordat die gesloten werd. Tijdens de operatie werd een druppelinfuus toegediend om het herstel te bevorderen.
's Avonds kon Russel gelukkig alweer naar huis. Bij controle de volgende dag had hij alweer gegeten en gedronken. Na 10 dagen werden de hechtingen verwijderd en was Russel geheel hersteld!
 

Dr. Akkerman:

''De milt speelt een rol bij de bloedaanmaak en de weerstand. Bij volwassen dieren kan de milt gemist worden zonder consequenties. Milttumoren komen vaak voor bij oudere honden. Soms kan er een bloeding optreden, waarbij het dier snel achteruit kan gaan en zelfs kan sterven. Als deze tumoren kwaadaardig zijn is de overlevingstijd na zo'n operatie meestal korter dan één jaar. In overleg met de eigenaren van Russel werd besloten het gezwel niet op te sturen naar een laboratorium.''


 

Puck: Baarmoederontsteking

De eigenaresse van de 7-jarige Golden Retriever Puck kwam bij ons op consult. Puck had vage klachten: weinig eten en drinken, sloom en stijf lopen. Bij onderzoek was de temperatuur 38.8, de hartslag iets te snel, de slijmvliezen roze en de turgor normaal (niet uitgedroogd). Bij navraag was Puck 1 maand geleden loops geweest. Nu was er geen uitvloeiing meer aanwezig. Omdat bij palpatie van de buik deze wat ''vol'' aanvoelde ondanks het slechte eten, werd besloten een echo te maken van de buik. Op de echo waren met vocht gevulde ruimtes te zien in de buik. Vocht/pus tekent zich namelijk heel duidelijk zwart af op een echo. De diagnose baarmoederontsteking kon niet missen. Om een snel en duurzaam herstel van de patiënt te krijgen is het verwijderen van baarmoeder/eierstokken (ovariohysterectomie) het beste. 's Middags werd Puck geopereerd.

De operatie

Voor de operatie wordt pijnstilling en antibioticum gegeven. Na de inductie anesthesie werd Puck onder inhalatie narcose geopereerd. De buik wordt in de mediaanlijn geopend. De baarmoeder is gemakkelijk te traceren omdat deze erg vergroot is. De eierstokken (ovaria) worden samen met de baarmoeder (uterus) verwijderd. Omdat de bloedvoorziening naar de baarmoeder plaatsvindt vanaf de ovaria en de baarmoedermond (cervix) moeten de bloedvaten op deze plaatsen afgebonden worden met oplosbaar hechtmateriaal. Er moet voor gewaakt worden dat er pus in de buik komt. De operatie verliep zonder complicaties en de buikwand werd gesloten. 's Avonds kon Puck alweer naar huis. Bij controle de volgende dag had ze alweer wat gegeten. Bij controle na 10 dagen was de operatiewond goed genezen.

Dierenarts Akkerman:

''Baarmoederontsteking is een aandoening die we vaak zien bij oudere niet gesteriliseerde honden. Het treedt meestal op na een loopsheid (1-2 maanden). Soms denkt de eigenaar dat de hond loops is. De symptomen zijn: algehele malaise, veel drinken, uitvloeiing (niet altijd), opgezwollen vagina en veel likken aan de vagina.
In ernstige gevallen kan lekkage van pus uit de baarmoeder naar de buikholte plaatsvinden. Deze honden zijn ernstig ziek, eten en drinken niet en hebben braakklachten. Het herstel na een operatie duurt dan ook veel langer. De buikholte moet dan gespoeld worden.''

Bumper

Een stukje geschreven door de eigenaresse van Bumper:

''Zo half in Mei ging bij mij de deurbel; daar stond het vrouwtje van Puk aan de deur en vroeg mij mee te gaan naar Zegenwerp voor een korte ronde.
Ik liet mijn strijk meteen vallen en lijnde Bumper aan en ging mee.
Samen wandelden we door Zegenwerp, achter ons liep een echtpaar met een speelse jonge hond en steeds als ik achterom keek was het hondje weer 10 meter dichterbij.
Het hondje liep inmiddels met ons mee en nodigde Bumper uit om mee te rennen. Dit deed hij dan ook in volle vaart. 
 
Ineens hoorden we hem gillen als een speenvarken en zag ik hem in de verte met een poot gestrekt naar achteren. Vele gedachten gingen door mijn hoofd: Uit de kom? Gebroken? Wat ik niet verwachtte was dat een oude boomtak hem opengereten had. Vanaf zijn bil lag het open tot aan de binnenkant van zijn been.
Mijn man werd gebeld met het verzoek eerst de dierenarts te bellen dat we eraan komen, dit nog voordat hij ons in het bos kwam ophalen. Ik zorgde ervoor dat de hond bleef liggen tot de auto er was. Daarna reden we met spoed naar de praktijk; helaas was deze gesloten. In de dierenkliniek in Maaspoort werd bekeken of er nog wel genoeg huid was om de wond te dichten, dit zou de dierenarts bekijken tijdens de operatie. Op ons verzoek belde hij ons nog diezelfde avond op en vertelde hij ons dat hij het helemaal had kunnen hechten en dat we Bumper de volgende ochtend alweer op konden komen halen.
 
Gelukkig waren de controle´s en nabehandelingen weer bij onze eigen dierenarts.
Bij de eerste controle had Douwe Akkerman al gezien dat in het midden van de wond de huid aan het afsterven was. Na 7 dagen zouden de hechtingen eruit gehaald worden maar eerst knipte Douwe de dode huid weg, maakte de wond schoon en liet de rest van de hechtingen nog maar even zitten. Zijn gehele been werd in het verband gezet, ook omdat er in zijn onderbeen veel wondvocht aanwezig was.
Al snel waren we terug, het verband was al afgezakt (wat natuurlijk niet gek is) want in die korte tijd was er al veel vocht uit zijn been. Opnieuw werd er een poging gedaan om Bumper te verbinden er werd een netbroekje aangebracht, een andere oplossing was er niet want zijn wond zat vlak bij zijn lies, een hele lastige plek om te verbinden.

Die avond en nacht hebben wij lopen winkelen met het verband en meteen de volgende ochtend stonden wij al weer op de stoep bij de praktijk, helemaal vermoeid en niet meer weten wat te doen. De hond was de patient maar ik was het die getroost werd door Douwe, mijn tranen zaten hoog en daarom bood Douwe aan om de zorg van Bumper over te nemen, daarnaast had hij nu ook goed zicht op de hond.
Iedere dag bracht Douwe ons op de hoogte, zo vertelde hij ook dat bij het weghalen van de hechtingen de wond verder open was gegaan maar dat de hond zelf zijn wond goed verzorgde, zo stelde hij ons weer gerust. Bumper kreeg antibiotica en een spray voor de wond verzorging die je aanbrengt voor je gaat wandelen.

Douwe Akkerman vroeg ons na enkele dagen terug te komen, om eens te kijken of wij het zelf weer aankonden, wel vertelde hij erbij bij dat Bumper voor hem niets te veel was, hij mocht ten allertijden blijven of terug komen. Wij waren er weer klaar voor en namen Bumper weer mee naar huis, we gaven het de kans te helen en 10 dagen later werden we weer terug verwacht.
Bij de volgende controle was Marjolijn de Bont er die onze Bumper zijn wond eens goed bekeek en wat zij zag was dat vanaf de bovenkant de wond goed hersteld was maar aan de onderkant er een ontsteking in de huid aanwezig was. Het voelde volgens haar ook heel warm aan, ook zat er een bult wild vlees. Marjolijn vertelde ons dat dit verwijderd zou gaan worden, ze vertelde ons ook dat de huid hier niet overheen zou gaan groeien maar dat het buiten gesloten zou worden als er niets aan gedaan werd. Marjolijn zou samen met Douwe overleg plegen en tevens maakten wij met Marjolijn een nieuwe afspraak voor dinsdag, op die dag zou Bumper ook meteen geopereerd worden.
Na deze operatie mocht Bumper weer een paar dagen blijven van Douwe, Bumper is daar dan ook in goede handen bij de dierenarts maar zeer zeker ook bij zijn assistente´s Esther en Milou die liefdevol met onze Bumper omgingen.
Na een paar dagen haalden we Bumper weer op, nu kon ik de wond goed aanzien.
 
Het is nu 1 Juli, het gaat heel goed met onze Bumper. ''De operatie'' is ongeveer een week geleden en de wond is al bijna dicht.
Bij deze willen wij jullie allen dan ook hartelijk bedanken voor alle goede zorgen en de geruststellende en troostende woorden. 
En heel mooi zou zijn dat ook onze Bumper deze zomer nog een beetje vakantie kan gaan vieren want dit heeft hij wel verdient.
 
Harstikke bedankt allemaal voor de goede zorgen.
Vele vriendelijke groeten van de Fam. van Zandbeek.''
 

Dr. de Bont:

''Wonden bij dieren worden meestal gehecht. Sommige wonden zijn te oud, te vies of te groot om te hechten; deze groeien (granuleren) zo dicht. Wij noemen dit secundaire wondgenezing. Dit gaat wel onder toeziend oog van een dierenarts en vaak is er ook een antibioticum en een verzorgende zalf bij nodig. In het geval van Bumper was zelfs nog een extra operatie nodig. Deze wondgenezing gaat niet zo snel, soms duurt het wel meer dan een maand voordat een wond geheel gesloten is. Het eindresultaat in dit geval is super zoals op de foto te zien is!''
 

Doortje: Grasaar/Kruiper

Een stukje geschreven door de eigenaar van Doortje:

''Een hond, of welk dier dan ook, kan niet zeggen dat hij ergens last van heeft. Laat staan dat het dier aangeeft dat het om een klein ongemak gaat dat vanzelf geneest of dat het maar beter is om even bij de dierenarts binnen te stappen. Nee, dieren likken zelf hun wonden. Dit deed onze Drent, Door, afgelopen week ook. Elk moment van de dag dat ze zich verveelde, plofte ze neer en begon ze vol overgaven haar poot te likken. Honden doen dit wel vaker maar niet zo obsessief als Door deed. Na twee dagen begon haar poot te kalen en werden twee rode bulten zichtbaar tussen haar kussentjes. Omdat Door verder vrolijk rond rende en geen pijn leek te hebben besloten we dat een sok om haar poot voldoende was om de huid te laten rusten zodat het vanzelf weer over zou gaan. Door accepteerde, na een paar moeizame stappen, dat een sok haar linkerpoot sierde en stopte direct met likken. Toch wist ze zich uiteindelijk van de sok te ontdoen, waarna ze trots met de sok in haar bek naar ons toe kwam alsof ze wilde laten zien dat ze ons had overtroeft. Dit was ook zo want ze begon meteen weer aan haar poot te likken. We besloten om Akkerman te bellen en ondanks zijn strakke schema konden we de volgende dag meteen langs komen. Akkerman keek naar de poot en zag direct wat er aan de hand was. Het was iets wat hij toevallig op zijn vakantie bij zwerfhonden had gezien en had gefotografeerd. Het ging waarschijnlijk om een zaadje die zich in de huid had genesteld en door weerhaken alleen maar vooruit en niet achteruit kon. Een dergelijk zaadje gaat er meestal niet vanzelf uit en kan voor grote problemen zorgen wanneer het zich bijvoorbeeld in het oor van een hond vestigt en zichzelf uiteindelijk door het trommelvlies boort.

Grasaar Door

Zo snel als de diagnose was gesteld, werd de vervolg afspraak gemaakt en de volgende ochtend liet ik Door achter zodat Akkerman het zaadje uit haar poot kon halen. Toen ik later die dag Door ophaalde, was ze nog een beetje versuft van de verdoving maar fit genoeg om op een slakkengang terug naar huis te sjokken. Aan haar poot heeft ze niet meer gelikt en de wond lijkt goed te genezen. Uiteindelijk zijn we blij dat we op tijd opgemerkt hebben dat er iets aan de hand, of in dit geval aan de poot, was, zodat het zaadje geen ernstige schade heeft veroorzaakt. Hoewel het gemakkelijk zou zijn als een hond zijn baas zou zeggen dat hij last heeft van zijn poot, is het maar goed dat de communicatie tussen mens en hond zo beperkt is. Had Door bij Akkerman gehoord dat een zaadje de oorzaak was van haar ongemak, en dat het veel vervelender had kunnen uitpakken, dan zou ze waarschijnlijk niet meer zo onbevangen door de bossen razen zoals ze nu gelukkig wel weer doet.''
 

Max had huidklachten maar wat was de oorzaak?!!

Stukje geschreven door Douwe Akkerman

Eind Juli kwam de gecastreerde reu Max van 2 1/2 jaar, een kruising labrador/golden retriever,  voor het eerst bij ons. Max had al geruime tijd huidklachten.
Uit de anamnese en een algemeen onderzoek bleek het volgende:

 

  • Max is een levendige, rustige hond die normaal drinkt en eet. Ademhaling, pols, slijmvliezen en lymfeklieren vertonen geen afwijkingen.
  • Max is te zwaar (45 kg) en heeft ongeveer 15% overgewicht.
  • Voorhuidontsteking : ondanks de castratie niet verminderd.
  • Veel plekken voor op de borst en schouder: kaalheid, roodheid, sommige met pustels (zie foto).
  • Geen opvallende jeuk.

Diagnose: Pustuleuze dermatitis ten gevolge van een Staphylococcen- infectie
Behandeling: Antibiotica kuur, allerderm spot-on om de afweer in de huid te verbeteren, prepusal om de voorhuid te spoelen en......op rantsoen om af te vallen!

Dit soort infecties zijn vaak secundair, dus een gevolg van iets anders. De bacteriën zijn in principe normale huidbewoners maar krijgen bij sommige honden een kans. Bij Max zou je kunnen denken aan het verspreiden via de voorhuidontsteking.
Het zoeken naar een oorzaak is belangrijk maar deze is niet altijd makkelijk te vinden.

Na 3 weken kwam Max op controle, de bevindingen waren:

 

 

  • de huidinfectie was verdwenen
  • er was een 'hot spot' op de flank
  • ondanks zijn rantsoen was Max maar liefst 1 1/2 kg aangekomen!

Ondanks het feit dat Max geen enkel verschijnsel vertoonde van Hypothyreodie (verminderde werking van de schildklier), behalve gewichtstoename, werd er bloed afgenomen dat we onderzochten op T4, deze waarde geeft het functioneren van de schildklier aan. Opvallend genoeg was de waarde <9.0 en deze zou normaal tussen de 12.9 en 51.5 moeten liggen! De diagnose was dus wel degelijk Hypothyreodie. Nu moest nog worden uitgezocht of de oorzaak in de schildklier zelf zit of dat er een andere oorzaak is. Daarom moest nog de waarde van het TSH bepaald worden. Dit is een hormoon dat vanuit de hypofyse de schildklier aanstuurt om schildklierhormoon aan te maken.
De uitslag van de TSH waarde bleek 1.69. Normaal moet deze kleiner zijn dan 0.5!
Conclusie: de schildklier wordt voldoende aangestuurd maar reageert niet. Het probleem zit dus in de schildklier zelf en dat noemen we Primaire Hypothyreodie.

In het algemeen zijn de klachten van honden met deze aandoening:

 

 

  • droeve gelaatsuitdrukking
  • gewichtstoename
  • op warme plekken gaan liggen
  • sloom
  • huidklachten, dunne vacht, kaalheid

Behandeling Max:

-Forthyron 400 mg, 2x daags 1 tablet. Het schildklierhormoon wordt dus als het ware kunstmatig toegediend. Hopelijk is de Hypothyreodie ook de oorzaak van de verminderde weerstand in de huid en zullen de huidklachten wegblijven.

Wordt vervolgd.

Stukje geschreven door de eigenaren van Max:

Dit is Max, een Labrador/Retriever van 2 1/2 jaar oud. Hij is lief, rustig en wat aan de grote kant. Een allemansvriend! Enige tijd geleden kreeg Max huidproblemen zoals schilferingen en kale plekken. Ook had hij vaak last van oorontstekingen. Dus naar de toenmalige dierenarts die de oorontstekingen heeft behandeld maar niks deed aan de huidproblemen. Ja, we kregen te horen dat dit waarschijnlijk een voedingsprobleem kon zijn. Dat uitte zich in oorontstekingen en de huidproblemen en paste bij de leeftijd.Maar de plekken werden meer en groter, we zijn toen zelf veranderd van voer en hebben Max behandeld tegen vlooien. Op de plek waar we het vlooienmiddel hadden aangebracht ontstond een kale plek, de zoveelste. Oh ja, Max liep ook kreupel als hij net was opgestaan. Eenmaal in beweging ging het wel weer beter.

Op aanraden van kennissen zijn we naar Douwe Akkerman gegaan voor een second opinion. Max is gecastreerd en werd dikker en dikker. Hij stond al op dieet, kreeg minder voer en weinig of geen koekjes meer. Bij binnenkomst in Sint-Michielsgestel woog hij 45 kilo. Douwe dacht niet aan een voedingsprobleem en ook niet aan vlooien. Max werd door hem behandeld met een antibiotica kuur en een lotion. Wel vond Douwe dat we door moesten gaan met het dieet en geen traktaties meer. Na 3 1/2 week kwamen we met Max op controle, weer op de weegschaal, en wat bleek? Max was maar liefst 1 1/2 kilo aangekomen!!! Zijn gewicht was nu 46,5 kilo schoon aan de haak. Tja, wat nu?

Bij verdere navraag door Douwe kwamen we erachter dat het rustig zijn van Max wel extreem geworden was. Hij ging niet enthousiast naar buiten zoals hij als pup wel deed, sliep erg veel en het spelen met andere honden en met zijn speeltjes was voor Max toch wel een opgave.
Douwe heeft in overleg met ons besloten om zijn bloed te onderzoeken en daar kwam uit dat Max een schildklierprobleem heeft. Hij wordt hier nu voor behandeld met pillen en we hopen dat we weer een slanke en energieke hond terug krijgen die het leuk vindt om te gaan wandelen en te spelen met ons en met andere honden!

Fam. van Leijden, Vught.







 

 

Konijn Ernie heeft zgn. Olifantentanden

Stukje geschreven door Douwe Akkerman:

Begin oktober kwam de eigenaar van de Franse Hangoor Ernie met ons in contact vanwege zgn. 'olifantentanden'. Op internet staat vermeld dat deze door een konijnkundige dierenarts verwijderd moeten worden. Zo kwamen ze bij onze praktijk terecht.
Een gezond konijnengebit is als volgt opgebouwd: 4 grote snijtanden en 2 stifttandjes. Verder boven en onder 2 rijen kiezen (totaal 18). Konijnen hebben een open wortel kanaal waardoor kiezen en tanden altijd doorgroeien. Snijtanden groeien zo'n 12-20 cm per jaar! Normaal gesproken slijten de tanden en kiezen op elkaar af. Als dit niet gebeurt doordat ze bijvoorbeeld scheef staan dan blijven ze doorgroeien. Bij de snijtanden ontstaan dan olifantentanden. Op de kiezen ontstaan dan scherpe punten of haken die veel pijn kunnen geven.
De oorzaken kunnen o.a. erfelijkheid zijn (dit komt vaak voor bij dwergkonijnen), verkeerde voeding of het te jong laten castreren van rammen.
Regelmatig bijslijpen van de snijtanden is een optie maar geeft veel stress en moet vaak herhaald worden. Het verwijderen van deze olifantentanden is daarom aan te bevelen!

De behandeling van Ernie:
Ernie werd onder narcose gebracht met een injectie. De tanden moeten met voorzichtige manipulatie verwijderd worden. Van belang is dat de wortels goed verwijderd worden. Het stuk tand dat nog in de kaak zit is vaak zeker zo lang als het stuk tand dat zichtbaar is!
De nabehandeling bestaat uit enkele dagen pijnstilling en eventueel dwangvoeren. Het is verbazingwekkend om te zien hoe snel deze konijnen weer normaal gaan eten! Ernie was daarop geen uitzondering!

Stukje geschreven door de baasjes van Ernie:

Wij hebben met onze Ernie onze derde Franse hangoor.
We zijn helemaal gek op dit ras omdat het meer is dan een gewoon konijn .
Toen we onze tweede konijn hebben laten inslapen als gevolg van een ontstoken abces had ik spijt dat ik niet met dat konijn ook hier terecht ben gekomen maar het was zondag en ik moest snel handelen want hij was stilgevallen en ben ik bij ons in de buurt geweest.
Nadat hij was overleden hebben we dus Ernie gehaald en bleek na 7 maanden dat ie toch wel rare tanden had even op google zoeken en ja olifantentanden.
Deze kun je elke 6 a 8 weken laten slijpen maar veel werd er geadviseerd om te laten weghalen maar waar ?
Wij kwamen dus  bij deze dierenkliniek terecht en op korte termijn een afspraak gemaakt een half uurtje rijden en daar heb ik hem op maandagmorgen gebracht en om half 2 s middags weer gehaald .
We waren bang voor stilvallen maar hij nam in zijn reisdoos gelijk al kleine stukjes brood aan en zijn biks ging hij ook al vrij snel weer aan beginnen, hij is dus snel opgeknapt en hij loopt nu dus soms ook door het huis want hij kan geen snoeren meer aan eten !
bij deze bedank ik jullie voor de goede zorgen
Fam. van den Berg, Meeteren

Smokey had palato schisis= open gehemelte

Half oktober 2012 hebben wij onze tweede hond aangeschaft. Onze eerste hond is een Maltezer (Boomer 7 jaar) en nu hebben we er een Shi Tzu bij en we hebben hem na lang denken, Smokey genoemd.

Hij is geboren op 7 augustus 2012 en komt uit een nest van 9 pups. Bij de 1e inentingen bij Douwe Akkerman wilden we weten waarom Smokey altijd zo raar ademde, ook kwam er melk uit zijn neus en na het drinken van water moest hij altijd niezen. Er bleek een gaatje te zitten tussen zijn gehemelte en zijn neus, waardoor er dus lucht en vloeistoffen van zijn bek naar zijn neus gingen en andersom. Ook staan de tanden van zijn bovengebit niet helemaal op de juiste plaats.

Wat nu dachten we? Terug gaan naar de fokker was lastig i.v.m. omstandigheden en we wilden ook al geen afscheid meer nemen van Smokey. Dan maar laten opereren door Douwe Akkerman.

Op een woensdagochtend hebben we Smokey 's morgens weggebracht en we mochten hem 's middags weer op komen halen. Hij was nog wel een beetje duf maar dat was de volgende dag alweer over, hij speelde al weer flink met Boomer en de kinderen.

Het lijkt wel of er niets gebeurd is, zo speelde hij weer en rende ook weer rond.

Nu, enkele weken later, kunnen we het verschil heel goed merken. Smokey weet nu ook wat het is dat hij dingen kan ruiken, hij snuffelt de hele dag door overal aan.

We zijn blij dat we hem hebben laten opereren!

Douwe Akkerman en team, bedankt voor de goede zorg en behandeling.
Fam. van Vught, St.Michielsgestel.

Douwe Akkerman vertelt: Palato schisis, oftewel gespleten gehemelte. Hiervan kennen we verschillende vormen:
1. van de neuspunt tot achteraan ligt het gehemelte geheel open (foto 6). Een pup met deze afwijking kan niet zuigen, soms komt er melk uit de neus. Als een dierenarts bij nestcontrole dit constateert zal hij de pup in laten slapen. Deze aandoening komt vaak voor bij kortsnuitige- en minirassen.

2. Er zijn ook minder ernstige vormen. Soms is alleen de neus wat gespleten (foto 5) of zoals bij Smokey t.h.v. de kiezenrij. Bij deze vorm kan de pup normaal opgroeien, waarna er eventueel een hersteloperatie kan plaatsvinden.

Deze aandoeningen zijn voor een groot gedeelte erfelijk. Ontwikkelingsstoornissen en eventuele medicatie tijdens de dracht kunnen ook een rol spelen.

En dan nu over Smokey: Eind oktober 2012 kwam hij voor het eerst bij ons op de praktijk. Bij controle bleek dat hij een flinke onderbeet had en dat er een gaatje in zijn gehemelte had. De eigenaar had ook al gemerkt dat er af en toe viezigheid (voedsel) uit zijn ene neusgat kwam en dat hij veel snoof.
Omdat hij nog heel klein was werd besloten dit te herstellen als Smokey wat ouder was. Toen hij  6 1/2 maand werd was het zover: Smokey werd onder narcose gebracht. Omdat het gehemelte uit nogal 'stug' weefsel bestaat werd een ontspanningssnede aangebracht zodat er niet te veel spanning op de wondranden zou ontstaan.
De randen van de opening werden 'opgefrist'zodat er een goede verkleving zou ontstaan. Het gat werd gehecht met vicryl, oplosbaar draad (foto 3).
In de bek waren verder nog verscheidene melktanden aanwezig: snijtanden, hoektanden en kiezen. Deze hadden al gewisseld moeten zijn dus werden verwijderd.

Het herstel van Smokey verliep voorspoedig en er waren naderhand geen klachten meer!

 

4 honden met een patella luxatie

De laatste maand hebben we vier honden( twee chihuaha's, één poedel en één old english bulldog) geopereerd met een patella (knieschijf) luxatie. Hieronder volgt een verhaal over wat dit precies inhoudt, de operatie en een verslag van de baasjes van deze patiënten:

De patella (foto 2, knieschijf) is een beentje in de dijbeenspier van het achterbeen dat op de knie ligt en in een gleufje loopt. De patella zorgt ervoor dat de pees van de dijbeenspier soepel over de knie heen kan glijden waardoor de poot gestrekt kan worden.
Bij een patella luxatie ligt de patella niet meer in het gleufje maar ernaast. Bij een jong dier met aanleg voor een patella luxatie ligt de knieschijf vaak nog wel in het gleufje maar kan hij er af en toe afschuiven.Dat je noem je een luxatie 1e graad. Dit hoeft niet altijd geopereerd te worden. Er is ook nog een graad 2, 3 en 4. Bij 3 en 4 moet altijd geopereerd worden.

Door de dierenarts is eenvoudig te voelen of de knieschijf geluxeerd kan worden, of al geluxeerd is.
Met het maken van een röntgenfoto (foto 3) wordt de stand van de knie en de toestand van de heupen beoordeeld en of de aanhechting van de kniepees afwijkend is.Bijna altijd is een operatie nodig om dit te herstellen. Doe je dit niet dan kan een patella luxatie leiden tot artrose en chronische pijn.

De operatie:

  • De knie wordt geschoren, gewassen en ontsmet
  • Het gewricht wordt geopend en de knieschijf geïnspecteerd
  • Indien de aanhechting van de kniepees te ver naar binnen of buiten ligt wordt deze losgemaakt en op de juiste positie vastgezet.
  • Het uitgerekte gewrichtskapsel wordt ingekort

De operatie wordt uitgevoerd met behulp van gasanaesthesie. De hond krijgt tevens nog een injectie met een langwerkend antibioticum en pijnstilling.
Na de operatie is het belangrijk om de hond zeker 6 weken rustig te houden, dus niet rennen, springen etc.


Stukje geschreven door het baasje van Rex:

Rex ( foto 1) is een groot chihuahua reutje van net 4 jaar oud. Hij is altijd aan het sjouwen met knuffels en botten, maar het liefst maakt hij een lange wandeling. Daarnaast ligt Rex graag bij iedereen op schoot, op deze manier weet hij zeker dat hij niks mist van alles wat er om hem heen gebeurt. Tijdens een strandwandeling viel op dat Rex zijn linker achterpoot na een tijdje niet goed meer kon gebruiken. Hij hinkte op 3 poten verder. Die middag is hij ook een uur lang naar huis getild. Na dit een aantal dagen te hebben aangekeken is Rex naar de dierenarts gegaan. Daar vertelde ze al vrij snel dat Rex zijn knie er langs lag en dat hij geopereerd moest worden. Na 2 weken werd Rex geopereerd aan zijn poot. In de ochtend kon Rex worden gebracht, en aan het einde van de middag kon de versufte Rex weer worden opgehaald (foto 4). De dierenarts vertelde dat Rex 6 weken rust moest houden. Hier zit een grote uitdaging in, aangezien hij normaal als een raket door het huis vliegt. De eerste 2 weken verliepen voorspoedig en Rex vond zichzelf ook echt zielig. 10 Dagen na de operatie mochten de hechtingen uit zijn poot worden verwijderd. Daarna knapte hij gelukkig snel op, echter koste het daarna wel moeite om nog Rex rustig aan te laten doen met springen en rennen. Rex is nu bijna 6 weken verder en we merken dat hij bijna helemaal hersteld is. Het is toch een zware ingreep geweest voor zo’n klein hondje. Bedankt voor jullie goede zorgen! Mieke van den Brule, 's-Hertogenbosch

 

februari 2011 Binkie: Kaakabces

Dr. Akkerman:

Konijn Binkie: Kaakabcessen.
Ongeveer 1 maand geleden kwam konijn Binkie bij mij omdat hij al heel lang zwellingen aan de onderkaak had. Diverse behandelingen bij een andere praktijk hadden niet het gewenste resultaat opgeleverd. Deze zwellingen zijn eigenlijk altijd abcessen die ontstaan zijn t.g.v. kieswortel ontstekingen. Een röntgenfoto bevestigde dit vermoeden. Als de oorzaak (de kieswortelontsteking) niet aangepakt wordt, treedt na bijvoorbeeld het opereren van het abces altijd recidief op.
 

De behandeling:

Onder algehele verdoving werden de twee achterste kiezen in de onderkaak verwijderd. Deze kiezen zijn heel lang en moeten voorzichtig losgemaakt worden. De wortelpunten waren duidelijk ontstoken. De abcessen werden geopend en leeggemasseerd en daarna grondig gespoeld. Om het hele proces tot rust te brengen kreeg Binkie nog een antibiotica kuur mee. Bij controle  na 3 weken was Binkie al weer flink gegroeid en de abcessen niet teruggekomen.
 

Een stukje geschreven door de eigenaren van Binkie:

Binkie is ons Franse Hangoor konijntje van zes kilo. Hij is bijna twee jaar en heeft een zeer lief karakter. We hebben hem als klein konijntje gekocht van een fokker en is bij ons opgegroeid tot een grote jongen. In oktober 2010 heeft ons konijn een gebitbehandeling gehad. Toen we hem gingen ophalen, bleek dat hij een flinke ontsteking had aan zijn kies. Dit was ons niet eerder opgevallen. Elke dag at hij zijn brokjes op. We hadden wel gezien dat hij kwijlde, maar hebben toen niet gedacht aan tandproblemen. Zijn wangetje werd steeds dikker en dikker. Het eten ging steeds moeilijker en het lukte hem niet meer om zijn bakje leeg te eten. Het kwijlen werd steeds erger, waardoor de vacht onder zijn kin uit was gevallen en zijn huid aan het irriteren was. We hebben hem toen behandeld met antibiotica, maar dit hielp niet. Op internet zijn we gaan zoeken naar een andere dierenarts die onze Binkie kon helpen. Op een konijnensite vonden we dr. Akkerman in St. Michielsgestel. Hij staat aangeschreven als een konijnkundige dierenarts. Met Binkie zijn we naar hem toe gegaan. Al snel wist de dokter wat er aan de hand was. Hij tekende alles uit wat er aan de hand was, zodat het voor ons ook duidelijk werd. Er werd afgesproken dat de kies eruit zou worden getrokken en dat de holte waar de ontsteking zat zou worden schoongemaakt. Op vrijdag 7 januari 2011 hebben we Binkie naar de praktijk gebracht en zou hij worden geopereerd. De dag erna konden we hem weer ophalen. Toen we hem zaterdag ophaalde was zijn wangetje kaal geschoren en zag je een paar wondjes zitten aan de buitenzijde. Dr. Akkerman heeft ons door middel van de foto’s uitgelegd hoe dat alles was gegaan. We moesten hem nog tien dagen antibiotica geven als nazorg. Als souvenir kregen we de kies mee naar huis. Nu, vier weken later, huppelt Binkie weer lekker met zijn vriendinnetje rond in de tuin. De vacht op zijn wang is weer aan het aangroeien en eet zijn bakje met voer weer helemaal leeg. Hij is weer een vrolijk konijn! Dr. Akkerman, hartstikke bedankt voor uw goede zorg, ook namens Binkie….

maart 2011 Arie: Feline Calicivirus (FCV)

Dr. Akkerman:

Omdat de 6.5 jarige gecastreerde kater Arie ernstige ziekteverschijnselen vertoonde werd ik geconsulteerd. Arie at niet, was lusteloos en kwijlde heel erg. Bij controle was de temperatuur 41.1 °C. Arie was enigszins uitgedroogd. Bij inspectie van de mond bleek dat de tong opgezwollen was en het slijmvlies aan de tongranden aangetast en verdwenen. Door de koorts en de pijn in de mond at Arie niet. Diagnose: Calicivirus (FCV).
De behandeling bestond uit pijnstilling, vochtinjecties en antibiotica tegen secundaire infecties. Omdat Arie de volgende dagen niet wilde eten en drinken werd hij opgenomen voor een intensievere behandeling. Dwangvoeren lukte heel goed en werd na 5 dagen door de eigenaren thuis voortgezet. Toen begon Arie ook weer zelf te eten. Bij controle na 3 weken was de tong bijna geheel genezen.
 

Een stukje geschreven door de eigenaren van Arie:

“Arie is onze lieve rode huiskater van 6 jaar oud. Een lekkere knuffelkont, al gaat hij wel graag zijn eigen gang. Op een zondagochtend leek Arie nog niet thuis te zijn geweest. Na een tijdje zagen we hem ineens onder de salontafel liggen. Hij had een wat viezige bek, en zijn tong stak een beetje naar buiten. Het leek alsof hij door zijn tong heen had gebeten, we hadden geen idee wat hij had uitgespookt. Na zijn bekkie was losgewrikt te hebben, hebben we hem een tijdje met rust gelaten. We dachten dat hij misschien gevochten had ’s nachts en toen op zijn tong had gebeten. Echter, aan het begin van de avond was Arie nog steeds niet van zijn plaats geweest, en gegeten en gedronken had hij ook niet. Omdat we ons toch wel een beetje zorgen begonnen te maken hebben we de dierenarts gebeld. Op basis van onze omschrijving mochten we gelukkig meteen even met hem langskomen. Onze kater bleek calicivirus te hebben, waardoor zijn tong flink was opgezwollen en de natuurlijke beschermlaag van de tong ernstig was aangetast. Daardoor kon onze rakker niet meer eten of drinken. Hij heeft toen antibiotica en pijnstillers gekregen. De volgende dag zijn we teruggeweest met Arie voor een nieuwe antibioticainjectie. De dag erna weer op controle, maar ondertussen at onze kater nog steeds niet zelf. De dokter heeft hem toen een paar dagen gehouden en met een spuitje gevoerd, zodat hij in elk geval voldoende vocht binnen zou krijgen. Vrijdag hebben we hem weer opgehaald en hebben we speciaal voer meegekregen en nog wat medicijnen, die we hem zelf hebben toegediend. Een dikke week later is Aries tong weer bijna genezen, en inmiddels eet en drinkt hij weer lekker zelf. Het was even trubbelig allemaal, maar gelukkig is hij weer de oude.”










 

Feline Calicivirus (FCV)

Zoals gezegd is FCV een virusziekte deel uitmakend van het ''niesziekte complex''. Het virus tast vooral de slijmvliezen van de voorste luchtwegen en de mondholte aan. Bij kittens kan ook kreupelheid optreden t.g.v. gewrichtsontsteking. Katten bij ons in de praktijk worden geënt met Nobivac Tricat. In dit vaccin zit een stam tegen FCV, maar omdat er meerdere stammen zijn is de enting niet altijd sluitend. Bovendien kunnen poezen drager zijn en bijvoorbeeld bij stress kan de infectie weer zichtbaar optreden. Vaccineren verminderd eigenlijk altijd de ernst van een eventuele infectie, maar bij Arie niet.


 

Jessy: Naald en draad in de maag

Dr. Akkerman:

''Tijdens de weekenddienst werd ik 's nachts om 02:00 uur gebeld door de eigenaren van Jessy. Ze hadden gezien dat Jessy een draad met daaraan vast een naald naar binnen had gewerkt. Uit haar mond halen was niet gelukt. Ogenschijnlijk had Jessy nergens last van. Bij onderzoek van Jessy was in de mond niets meer te zien.''

''Om te bevestigen dat de naald in de slokdarm of de maag zat werd een röntgenfoto gemaakt. En jawel, de naald was duidelijk zichtbaar in de maag. Omdat laten braken geen goede optie was (omdat de naald dan weer kan vastlopen in de slokdarm), en afwachten of de naald met draad er via de natuurlijke weg uit zou komen de komende dagen ook veel onzekerheid zou geven, werd besloten om de naald de volgende morgen operatief te verwijderen.''

''Assistente Milou was bereid mij op zondagmorgen te assisteren bij de operatie. De operatie werd uitgevoerd onder inhalatie anesthesie. Na het openen van de buik was de naald te voelen door de maagwand heen. Er hoefde slechts een klein gaatje gemaakt te worden in de maagwand. Na verwijdering werd de maag met een enkele hechting weer dicht gemaakt. 's Middags kon Jessy alweer naar huis. Het verdere herstel verliep zonder complicaties.''
 

Algemene richtlijnen voor dieren die iets opeten wat problemen kan geven:

1. Laten braken.
Dierenartsen doen dit door de hond een intraveneuze injectie te geven met apomorfine. De hond braakt dan binnen een minuut. Dit doen we bij opname van giftige stoffen, bijvoorbeeld rattengif of chocolade. Liefst zo snel mogelijk voordat deze stoffen in grote hoeveelheden in het lichaam worden opgenomen.
2. Operatief.
Dit doen we bijvoorbeeld bij satéprikkers en naalden met draad. Deze zaken kunnen de maag of darmen perforeren met alle ellende (ontstekingen) die er dan nog bij komen.
3. Afwachten.
Dit doen we bijvoorbeeld bij kleinere scherpe voorwerpen zoals vishaken of punaises. Het is dan verstandig om de hond blikvlees gemengd met watten (die een inhullende werking hebben en niet verteren) te geven.

Bij vastlopen in het darmkanaal is een operatie de enige optie.
 

Een stukje geschreven door de eigenaren van Jessy:

''Jessy is een oranje dwergkeesje. Ze wordt 23 november a.s. 1 jaar oud en is erg speels. Zo speels dat de meeste speeltjes al het eerste spel niet overleven. Jessy bijt met haar kleine maar scherpe tandjes alles waar ze mee speelt kapot en dus zijn flossen een van de weinige speeltjes die we haar kunnen geven. En zelfs die begeven het na een tijdje, waarna ieder draadje er (1 voor 1) aan moet geloven. Jessy’s obsessie voor het knauwen op draadjes werd haar in de nacht van 8 op 9 oktober bijna fataal. Toen was haar vrouwtje Marja op de bank in de weer met naaispullen, met Jessy slapend (dacht ze) naast haar. In werkelijkheid was ze wakker en zonder dat Marja het wist een loshangend draadje naar binnen aan het werken. Wat Jessy niet wist was echter dat aan het eind van het draadje een naald zat, die in het kledingstuk was gestoken. Beetje bij beetje verdween de draad in de bek van Jessy en net op het moment dat Marja haar geknauw ontdekte, ging ook de naald naar binnen.''

''In no-time had Marja Jessy’s bek in de houdgreep en de hulp van zoon Mark, toevallig ook nog wakker, werd ingeroepen. Met alle macht (tot bloedende handen toe) werd geprobeerd om de naald uit de bek (inmiddels bijna in de keel), te krijgen, maar het lukte helaas niet. Ze zagen hem wel, maar konden er niet bij. De naald gleed weg in de keel van Jessy en toen was er, voor zover die er nog niet was, even paniek. Wat nu? Jessy - flink geschrokken en even naar adem snakkend - werd zo stil mogelijk gehouden en ondertussen de dierenarts gebeld. Via ons vaste adres werden we naar Dierenartsenpraktijk Gestel doorgestuurd. Het was immers zaterdagnacht, tegen 01:30 uur. Op hoop van zegen werd er na telefonisch contact met dierenarts Douwe Akkerman vanuit Rosmalen koers gezet richting de Hoogstraat in Sint Michielsgestel. Even stuurde de TomTom het drietal nog Maaskantje in, maar ergens tussen 2 en half 3 in de nacht werd de praktijk dan toch gevonden.''

''Meneer Akkerman besloot al snel een röntgenfoto te maken van Jessy’s maag, omdat men wel zeker moest weten dat de naald daar in zat. Jessy had ondertussen gelukkig geen last en zat bijna te slapen van het late tijdstip en de geleverde inspanning. Op de eerste foto was tot verbazing helemaal niets te zien. Toch voor de zekerheid maar een tweede gemaakt en ja hoor... daar was de naald duidelijk op aan te wijzen. Dokter Akkerman was duidelijk: die moest eruit, want als de maagwand werd doorgeprikt, zou Jessy het niet overleven. Een paar uur later, na een kort nachtje, werd die klus operatief geklaard. ‘s Middags kon Jessy alweer opgehaald worden en gelukkig was ze al snel weer helemaal de oude. Tot en met maandagochtend heeft ze continu (bij)geslapen, maar daarna rende ze weer rond als vanouds. Zelfs van de (inwendige) hechtingen had ze totaal geen last. De eerste flos moest er dan ook alweer snel aan geloven...
Waarschijnlijk zal ze er weinig van geleerd hebben!''

Groeten, Mark en de rest van familie van der Donk
 

Ouzo: Cherry Eye / Kerse-oog

Dr. Akkerman:

''Ongeveer 6 weken geleden kwam Ouzo bij mij, toen 4 maanden oud. In de binnenste ooghoek van het rechteroog had zij een flinke roze zwelling. Dit noemen wij een Cherry Eye.''

''Honden, katten en nog enkele andere diersoorten hebben een derde ooglid; dit is het vlies dat zichtbaar is langs de neuskant van het oog. Een T-vormig stukje kraakbeen vormt als het ware het skelet van dit ooglid. De basis van dit kraakbeen is omgeven door een traanklier, namelijk de derde ooglidklier. In een normale positie is deze klier niet zichtbaar; ze wordt door een soort bindweefsel op haar plaats gehouden onderaan de oogbol.
Het uitpuilen van deze klier zien we regelmatig bij bepaalde hondenrassen zoals de Cocker Spaniel, Boston Terriër, Engelse Bulldog en Mastino Napolitano. Bij katten komt het veel minder voor.
De uitpuilende klier is rood, gezwollen en zichtbaar aan de vrije rand van het derde ooglid. Meestal is er wat slijmerige uitvloeiing aan dat oog.''

''Een manier om het Cherry Eye te verhelpen is het terug hechten van de klier onder het slijmvlies van het derde ooglid (techniek van Morgan). Dit is een specialistische techniek waarbij de klier als het ware in een zakje aan de binnenkant van het derde ooglid teruggehecht wordt. De zijkanten van het zakje blijven open zodat de functie (het vochtig houden van het oog) van de traanklier behouden blijft. Het verwijderen van de traanklier, hetgeen ook gedaan kan worden, kan als gevolg hebben dat de hond een 'keratitis sicca' (droog oog) krijgt.

De techniek van Morgan heb ik bij Ouzo toegepast. Vier weken na de operatie van het rechteroog kreeg Ouzo een Cherry Eye aan het linkeroog. De afwijking komt dan ook vaak beiderzijds voor. Het gemakkelijkste is dan om beide ogen tegelijk te opereren.''
 

Een stukje geschreven door Esther, assistente bij Dierenkliniek Sint-Michielsgestel en eigenaresse van Ouzo:

''Hoi, ik ben Esther, assistente in de praktijk van Dierenarts Akkerman.
In augustus hebben wij een Engelse Bulldog genaamd 'Ouzo' gekocht. Ouzo is een echte allemansvriend, erg enthousiast en vriendelijk. Elke zondag gaat ze mee naar de puppycursus, ze gaat met kleine stapjes vooruit want denk eraan, bulldoggen zijn erg eigenwijs! Toen Ouzo 4 maanden oud was kreeg ze last van een Cherry Eye. Dat is het derde ooglidkliertje wat gaat uitpuilen en dat is maar een raar gezicht!
Douwe Akkerman heeft dit op vakkundige wijze geopereerd en zei er overigens wel bij dat de kans groot was dat het andere oog het ook zou kunnen krijgen. Daar kreeg hij gelijk in, nog geen maand later werd Ouzo aan het andere oog geholpen.
Nu is Ouzo weer helemaal beter en heeft ze weer ''een knappe kop''. (als je van bulldoggen houdt tenminste!) Met dank aan Douwe Akkerman.''

Groetjes, Esther.

Wiesje, een ernstige bloedvergiftiging met weefselversterf(necrose).

image by WebDog image by WebDog image by WebDog image by WebDog image by WebDog image by WebDog

Stukje geschreven door Douwe Akkerman:

Op een zondag werd ik geconsulteerd voor Wiesje, een Chihuaha van 1 1/2 jaar oud. Ze was ziek, koorts 40.1, liep stijf en had een grote blauwe zwelling vanaf de borst tot onder de buik. Bij navraag was Wiesje 2 dagen daarvoor door een andere dierenarts geënt die toch voor de paarden kwam. Waarschijnlijk was dit onzorgvuldig gebeurd want ze had vanaf de injectieplaats een ernstige ontsteking. De behandeling bestond in eerste instantie uit antibiotica en pijnstilling. De volgende dag was Wiesje nog veel zieker. Ze had een flinke ondertemperatuur (36.5), een zogenaamd doodskruis (een snelle temperatuurdaling na een koortsaanval). Ze was in shock. De infectie had een ernstige bloedvergiftiging veroorzaakt. Wiesje werd direct opgenomen. De enige mogelijkheid om haar te redden was een druppelinfuus, pijnstilling, antibiotica en anti-shock medicatie. De plekken onder de buik werden steeds meer blauw/paars, waarschijnlijk als gevolg van weerfselversterf/necrose. Enkele dagen hing het leven van Wiesje aan een zijden draadje. Maar langzaam trad er enige verbetering op. Na ongeveer een week begon de huid los te laten. Uiteindelijk stierf de huid van de hele onderbuik af. De afgestorven delen werden verwijderd waardoor er een 'schone' wond overbleef. Wat volgde was een hele intensieve thuisbehandeling van schoonmaken, medicatie en regelmatig controle op de praktijk. Uiteindelijk heeft het een week of 6 geduurd voor alles dichtgegroeid was.

 

Stukje geschreven door eigenaar

Op oudejaarsdag van 2012 zijn onze hondjes Wiesje en Vicky geboren. Het zijn twee kleine chihuahua’s. Na 12 weken zijn ze bij ons gekomen. Het is een heel gezellig duo waar we heel veel plezier van en mee hebben. Ze zijn altijd vrolijk, levendig, aanhankelijk, grappig en heeel erg lief. Het eerste jaar was dan ook een geweldig jaar met deze twee nieuwe huisgenoten. Totdat er na een jaar weer geënt moest worden.

Toen onze toenmalige dierenarts (uit Oost-West- Middelbeers) op 5 september 2014 voor onze paarden kwam, hebben we ook de inenting van de hondje mee laten nemen. Diezelfde avond (vrijdag) na de enting merkten we dat Wiesje, de grootste van het stel, een beetje uit haar doen was. Ze piepte als we haar op wilden pakken en ze wilde ook geen brokjes meer eten. De volgende dag was het alleen maar erger geworden. Volgens de dierenarts die we weer gebeld hadden zou het door de enting komen, het advies was, een washandje op de entplek en dan zou het wel over gaan.

'S avonds zagen we dat het buikje van Wiesje helemaal donker aan het worden was. Toch maar weer geappt en gebeld met de dierenarts maar helaas gingen er nog geen alarmbellen rinkelen.

De volgende ochtend (zondag) was Wiesje meer dood dan levend en leek bijna in coma. Ze kon ook bijna niet meer staan. We hebben toen meteen naar de dierenkliniek in Sint-Michielsgestel gebeld of we langs konden komen. De dierenarts die geënt had woont in uit Oost-West- Middelbeers en dat vonden we te ver om nog te gaan rijden. Ze was er zo slecht aan toe. De heer Akkerman, Douwe, zag meteen de ernst van de zaak en kwam meteen in actie. Het was een bacteriële infectie die ze ontstaan was bij de enting. Wiesje kreeg antibiotica en pijnstillers. Het zou dan echt snel beter moeten gaan. We zouden de volgende dag in de middag terug gaan. Even leek ze wat op te leven maar in de nacht en de volgende ochtend was ze weggezonken in een coma. We moesten haar steeds water in haar mondje spuiten om haar niet uit te laten drogen. Die ochtend meteen weer naar de kliniek gegaan waar we haar moesten achterlaten. Haar toestand was zeer zorgelijk. Het was erop of eronder. Bijna de hele week is ze in de kliniek gebleven. Gelukkig zagen we met kleine stapjes wat vooruitgang. Ze werd weer wat wakker, herkende ons af en toe, en na een aantal dagen leek ze ook weer pogingen te doen om wat te gaan lopen. Haar buikje was ondertussen nog veel donkerder geworden, bijna zwart. Na een week mocht ze eindelijk weer mee naar huis. Ze was echt een klein mager patientje geworden die overal mee geholpen moest worden. Zelfs bij het eten, wat altijd haar grootste hobby was, moesten wij haar helpen. Na de tweede dag dat ze weer thuis was zagen we dat er een grote bult op haar buikje was ontstaan. Toch maar weer terug naar de dierenarts. Die bult was het begin van een vreselijk drama. De hele huid van het buikje van Wiesje was aan het afsterven. In de daarop volgende dagen kwam de huid helemaal los en moest verwijderd worden. Wat heeft die kleine meid moeten lijden. We hebben haar weer in de kliniek achter moeten laten. Weer hebben we veel angst gehad of ze het wel zou overleven. Maar gelukkig is Wiesje een vechter een geeft niet op. Nadat de gehele huid op haar buik eraf was knapte ze toch wel weer op. Ze is de eerste weken veel binnen gebleven en de buik hebben we iedere dag in moeten smeren en schoon moeten houden om infecties te voorkomen. Na een paar weken zagen we dat de huid langzaam maar zeker weer aan begon te groeien. Nu na bijna drie maanden zien we dat hij alweer bijna helemaal dicht is. Het is wel een wat krapper velletje geworden. Ze rent weer vrolijk rond maar je ziet dat ze niet zo n grote passen meer kan maken omdat haar huid veel korter is. Ook op de bank springen en er weer af is nog moeilijk voor haar. Verder zal ze waarschijnlijk geen puppies meer kunnen krijgen omdat ze geen tepeltjes meer heeft. Dat is jammer maar helaas. Wij zijn blij dat Wiesje nog bij ons is en weer vrolijk rondspringt, samen met haar zusje Vicky. Dit hebben wij vooral ook te danken aan Dierenkliniek Sint-Michielsgestel waar wij altijd terecht konden op elk uur van de dag en in de weekenden. Wij willen daarom de medewerkers van de dierenkliniek Sint-Michielsgestel heel hartelijk bedanken voor hun grote inzet, steun en betrokkenheid. Van ons een Dikke Pluim!!!!

Fam. Sweeb,St.Michielsgestel.

 

Tibo "een gelukkige hond"

Stukje geschreven door Laetitia Hammecher, het baasje van Tibo:

Om 20.00u 's avonds belde ik dierenarts Douwe Akkerman, omdat mijn hond Tibo vreselijk blafte/jankte/piepte. Tibo stond in de tuin, buik ingetrokken en rug krom, volgens mij had hij heel veel pijn.Ik vertrouwde het niet en van Douwe mocht ik meteen komen. Tibo was de vrijdag ervoor gecastreerd en slikte pijnstillers. Dus nu Tibo zo’n pijn had, met pijnstillers nog wel, dat vond Douwe erg zorgelijk. We tilden Tibo op de tafel en hij werd grondig nagekeken. Het was niet duidelijk waar deze pijn door veroorzaakt werd, dus het echo -apparaat werd erbij gehaald. Ook daarmee werd Douwe niet veel wijzer. Hij vertelde me dat de enige manier om erachter te komen wat de pijn veroorzaakte was om Tibo te opereren en wel nu meteen. Hij keek mij vragend aan en zei: ik ben nu alleen, wil jij assisteren? Ik kom hier al jaren en ik heb een bijna blind vertrouwen op zijn oordeel. Dus bedacht ik mij geen moment. Ik zei ja en trok mijn jas uit. Tibo werd onder narcose gebracht en op tafel gelegd. Douwe legde alle instrumenten klaar en vertelde mij waar ik gaasjes en hechtmateriaal e.d. kon vinden. Ik zag mijn Tibo uitgeteld op tafel liggen. De op en neer gaande beweging en het geluid van de balg van het narcoseapparaat gaf me op de een of andere manier rust. Voorzichtig sneed Douwe de buikwand van Tibo open. De ingewanden werden zichtbaar. Het zag er niet goed uit. Organen moeten roze zijn, maar er waren hier en daar wat bruine verkleuringen te zien. Douwe vertelde dat er ergens een lek moest zijn. Hij onderzocht grondig de darmen op zoek naar de lekkage. Voor een dierenarts heel normaal, maar ik moest wel even slikken toen ik al die darmen tevoorschijn zag komen en de rest van de buikholte bekeek. Dat was wel even iets anders dan het meekijken bij een castratie, sterilisatie of het schoonmaken van de tanden, mijn enige ervaring tot dan toe. En ik realiseerde mij ook dat het wel míjn hond was die daar op tafel lag! In eerste instantie vond Douwe niets, hij bekeek de hele buikholte grondig. Daarna ging hij verder en wees mij op diverse organen en toen vond hij het gaatje, het zat op een heel vervelende plaats, in de maag bij de overgang naar de dunne darm. Douwe zette een klem op de maagspier en ik moest die klem vasthouden en de maag aan de kant trekken, zodat hij er goed bij kon. De maagwand rondom het gat bleek zodanig aangetast te zijn dat het haast niet lukte om dit gat te hechten. Uiteindelijk lukte het met de dikste hechtdraad. En ik stond er bij en keek er naar…. Zowel Douwe als ik waren heel erg blij dat het gat dicht was gehecht. Douwe hechtte voor de zekerheid wat vetlaagjes van de buitenkant van de maagwand over het gaatje heen als extra bescherming. Daarna maakte hij de buikholte weer schoon en kwamen een voor een alle gaasjes tevoorschijn die hij tijdens de operatie had moeten gebruiken. Tjonge jonge, ik had niet bijgehouden dat er zoveel gebruikt waren! Daarna werd de buikwand weer dicht gehecht en ik zat me te bedenken hoe ik Tibo mee naar huis zou moeten nemen. Dat bleek een verkeerde gedachte. Douwe maakte me nl. snel duidelijk dat de situatie nog helemaal niet goed was. Tibo moest die nacht daar blijven en zou goed in de gaten gehouden worden. En dat zou ik daarna ook nog een hele tijd moeten blijven doen. Tibo mocht nl. vooral niet braken, dit zou of de wond weer open trekken of een aanwijzing zijn dat de operatie toch niet goed gelukt was en al onze inspanningen zouden vergeefs geweest zijn. Daarbij zou in de komende dagen ook nog moeten blijken dat de opening van de maag naar de dunne darm voldoende groot zou blijven. De volgende middag mocht ik Tibo op halen. Hij was blij, maar vooral ook nog erg versuft. Ik kreeg instructies mee om kleine beetjes eten te geven, op te letten of hij niet braakte en de volgende dag weer terug te komen. Douwe was er niet gerust op. De daarop volgende dagen ben ik elke dag terug geweest. Ruim twee weken lang! Elke dag kreeg Tibo een enorme spuit antibiotica en een pijnstiller en dat werd langzaam afgebouwd. Enerzijds zag ik hem opknappen en anderzijds bleef er de bezorgdheid dat hij maar niet zou gaan braken. In de dagen na de operatie werden de vorderingen, kwalen en ongemakken van Tibo besproken en de vlag ging uit toen de eerste ontlasting tevoorschijn kwam, een teken van passage van de maag naar de darm. Nooit gedacht dat ik nog eens zo blij zou worden van hondenpoep! Tibo knapte langzaam maar zeker op, met af een toe een terugval. Ondanks al die spuiten en pijnlijke onderzoeken kwam hij met de dag blijer bij Douwe binnen, hij werd aangehaald en vertroeteld. Ook door Marjolijn, de andere dierenarts en Esther en Francis, de assistentes. Allen leefden heel erg mee. Met Tibo gaat het inmiddels een heel stuk beter. We zijn er nu nog niet, maar ik heb er wel steeds meer vertrouwen in. Tibo heeft nu een band voor het leven met Douwe Akkerman. En ik? Tja, ik heb de rekening gehad en die was uiteraard hoog. Maar als ik alle inspanningen reken die Douwe heeft gedaan, het medeleven en bezorgdheid heb gezien, dan valt me die rekening alleszins mee en ik zie ook dat Douwe heel coulant is geweest. Douwe en je team, heel hartelijk bedankt voor alle hulp en zorg die je aan Tibo hebt besteed.

Douwe Akkerman over deze bijzondere patient:

Op deze patiënt van de maand kan ik allerlei termen loslaten, 'een dubbeltje op zijn kant', 'intuïtie', 'geluk hebben', 'praktijkervaring' etc.
De eigenaresse van Tibo belde mij 3 dagen nadat hij gecastreerd was dat er iets niet goed was. Niet eten, braken, pijn.
In eerste instantie bekeek ik de operatiewond van de castratie, die zag er goed uit. ook de passage van de plasbuis vertoonde geen afwijking.
De temperatuur was 38,5, normaal. Daarentegen bleek de pols (hartslag) 130, veel te hoog!
Wat opviel was dat Tibo bij de buikpalpatie kreunde van de pijn ondanks de pijnstillers die hij slikte i.v.m. zijn castratie.
Er werd een echo gemaakt van de buik maar dit leverde ook weinig op. Er moest iets ernstigs aan de hand zijn, maar wat?? Ook nog gevraagd of hij misschien iets scherps gegeten had, zoals bijvoorbeeld een satéprikker.  Niet dus.
Dan ga je denken aan de volgende mogelijkheden, o.a.:

  • darmafsluiting/draaiing
  • acute pancreatitis
  • acute peritonitis (buikvliesontsteking)
  • corpus alienum met darmperforatie

Omdat ik er geen goed gevoel over had werd in overleg met de eigenaresse besloten tot een kijkoperatie. Dit heeft als voordeel dat je ziet wat er wel of niet mis is en kun je daar naar handelen.
Afwachten en symptomatisch behandelen is ook een optie, maar dat was Tibo waarschijnlijk fataal geworden. De operatie is al uitgebreid beschreven alleen nog enkele opmerkingen daarover.
Mogelijke complicaties na zo'n operatie:
-lekkage op de operatieplaats(pylorus).
-buikvliesontsteking; doordat er voedsel in de buik aanwezig was. Goed gespoeld na
 de operatie met fysiologische zoutoplossing.
-problemen met de maaglediging. Een ingewikkeld klepsysteem regelt de lediging
 van de maag. Hechtingen, verbindweefseling zouden problemen kunnen geven.
Het verloop na de operatie:
Tibo werd gedurende langere tijd behandeld met antibiotica  en medicijnen(metoclopramide) om de maaglediging te bevorderen.De eerste dagen waren cruciaal, een enkele keer wat minder eetlust en wat braakneigingen. Het is nu 5 weken later en Tibo functioneert weer normaal.
Nog een belangrijke vraag: hoe kan zo'n gaatje ontstaan.
Een scherp voorwerp was in het darmkanaal niet aanwezig.Van de fabrikant van de pijnstillers kreeg ik ook geen uitsluitsel. Deze vraag is dus onbeantwoord gebleven!

Verder wens ik Tibo nog een gezond en lang leven, Douwe Akkerman.


 

Laparoscopische sterilisatie Beau




Hallo, dit is Beau, een Hongaarse Vizsla van 1 jaar. Beau is levenslustig, vriendelijk en zeer aanhankelijk. Ze houdt van wandelen in het bos en ravotten met andere honden. Als ze binnen is dan ligt ze het liefst bij je op schoot. Een hond die perfect past binnen ons gezin. Recent hebben we Beau laten steriliseren. Ik was al maanden eerder door Douwe op de hoogte gebracht van de nieuwe methode die de praktijk kon bieden. Een laparoscopische sterilisatie. Het leek me zeer geschikt voor Beau, een paar kleine sneetjes, minder pijn en een snel herstel.
Op de dag van de sterilisatie heb ik Beau om 9.00 naar de praktijk gebracht. Beau is zeer gevoelig en daarom moest ze met de juiste aanpak worden behandeld. Ik had ook in overleg afgesproken dat ik er nog even bij zou blijven totdat ze het spuitje had gekregen waarvan ze rustig en slaperig zou worden. Ik kon ze daarna met een gerust hart achterlaten.
Aan het eind van de ochtend werd ik gebeld dat alles goed was verlopen en dat ze al weer aan het bijkomen was. Begin van de middag heb ik haar weer opgehaald zodat ze de rest van de dag lekker thuis kon bijkomen.
Ze is die dag nog wel wat wankel geweest maar haar eetlust was er niet minder om. De dag erna was er buiten de drie kleine wondjes op haar buik niets meer te merken van de operatie. Ze heeft dan ook weer van een heerlijke wandeling genoten.
De ingreep is fantastisch en zorgvuldig uitgevoerd, we zijn van tevoren goed ingelicht over de methode en Beau heeft er zo min mogelijk van gemerkt.
Deze sterilisatie methode en praktijk kan ik iedereen aanraden.
Langs deze weg wil ik namens mijn gezin en Beau, dierenarts Douwe en assistente Francis hartelijk bedanken voor de goede zorgen.
Sandra Korsten, Den Dungen

Toelichting dierenarts Akkerman:

Waarom laparoscopische sterilisatie versus traditionele sterilisatie?
Voordelen voor de patiënt:

  • een paar kleine gaatjes i.p.v. een snee
  • geen hechtmateriaal in de buik en de buikwand
  • veel minder pijn voor de hond
  • minder trauma in de buik dus minder kans op ontstekingen

Beschrijving operatie:

  • onderzoek Beau
  • de hond krijgt een prikje met inductie anaesthesie om in slaap te vallen
  • dan beademing met inhalatienarcose
  • vervolgens wordt de hond aangesloten op bewakingsapparatuur, de capnograaf meet het CO2 gehalte in de expiratielucht. De hartfrequentie wordt automatisch gemeten door een pulsmeter in de slokdarm in te brengen. Ook wordt het zuurstofgehalte in het bloed continu gemeten.
  • intussen ligt alle apparatuur en overige benodigdheden, uiteraard steriel, klaar. Denk hierbij aan een operatiejas, handschoenen, camerahoes, afdekdoeken, CO2 slangen en chirurgische instrumenten
  • dan worden de monitor, camera, lichtbron, ligasure coagulatie apparatuur en de CO2 insufflator aangesloten
  • de belangrijkste 1e handeling bij deze operatie is de Veresnaald, hierdoor wordt de CO2 de buik ingebracht waardoor deze opgeblazen wordt om werkruimte in de buik te creëren.
  • als 2e wordt de trocard ingebracht, dit is een holle poort om de lichtbron, camera, tangen en ligasure naar binnen te brengen

De operatie:
 

  • De 2 poortsmethode, dat betekent 2 gaatjes in de buikwand. De ovaria (eierstokken) moeten dan wel van buitenaf met een naald omhoog getrokken worden. De flank van de hond moet dan ook geschoren worden
  • De 3 poortsmethode, dat betekent 3 gaatjes in de buik. 1 Gaatje voor de paktang, 1 voor de camera met lichtbron en 1 voor de ligasure. Met de ligasure worden de ovaria losgeseald (2x ophangband, bloedvaten en vet)en daarna met de paktang door 1 van de poorten naar buiten gehaald.


De 3 kleine gaatjes zijn onderhuids gehecht met een paar hechtingen en Beau kon aan het begin van de middag alweer naar huis!

Rex plaste bloed...

Stukje geschreven door Douwe Akkerman:

Half april kwam Rex (foto 1), een Mechelse herder reu van 2 1/2 jaar oud bij ons op consult met de volgende klachten:
-Bloed plassen
-Bloed druppelen uit de penis
8 Maanden geleden had Rex al dezelfde klachten. Toen werd vastgesteld dat Rex prostaat/blaasproblemen had (foto 2). Een vergrote prostaat (hypertrofie=toename prostaatweefsel) die ook nog eens ontstoken was.
De klachten verdwenen met een hormooninjectie en een antibiotica kuur maar waren nu dus weer terug.
Rectaal was er een vergrote prostaat te voelen. Een prostaat is een geslachtsklier. De functie ervan is om vocht te produceren dat samen met de zaadcellen het sperma vormt. Het prostaatvocht zorgt voor het overleven en de beweeglijkheid van de zaadcellen.
Echo onderzoek bij Rex toonde een normale urineblaas (geen verdikte wand en geen blaasstenen te zien). Wel was een heel duidelijk vergrote prostaat met zwarte vlekken te zien. Mijn conclusie was: prostaathypertrofie met cystes (foto 3).
Bij oudere honden kunnen verschillende prostaatproblemen voorkomen:
-Prostaathypertrofie (bloed plassen, persen)
-Prostaatabces (ziek, koorts, abnormale uitvloeiing)
-Prostaatkanker, dit komt overigens zelden voor bij de hond (meestal gecastreerde reuen)

Omdat het eigenlijk abnormaal is dat zo'n jonge hond als Rex deze klachten kreeg werd hij gecastreerd.
Doordat in de testikels hormonen geproduceerd worden die de prostaat aansturen krimpt de prostaat aanzienlijk wat een positieve werking heeft op het herstel van de hond. Al na enkele dagen plaste Rex geen bloed meer en is inmiddels helemaal klachtenvrij!

Stukje geschreven door de familie van Lier, de baasjes van Rex:

'Wij hebben 2,5 jaar geleden bij kennissen van ons een Mechelse herder gekocht, een heel vertrouwd adres. Na 20 jaar geen hond te hebben gehad kwam Rex in ons gezin.
Vorig jaar juni plaste hij bloed, dus wij naar de dierenarts in Sint-Michielsgestel. Daar bleek dat Rex een vergrote prostaat had, wat bij zo'n jonge hond bijna nooit voorkomt.
De dierenarts had Rex een spuit gegeven dat de prostaat zou moeten verkleinen, maar hij zei er ook bij dat dit misschien maar even zou helpen. Toch heel de winter ermee doorgesukkeld, dan ging het weer een paar weken goed en dan plaste hij af en toe weer wat bloed. Ik kon niet merken aan Rex of het pijnlijk was of niet voor hem.
Tot half april j.l., het was één bloedbad dat plassen van hem, dus ik Douwe gebeld en ik kon meteen komen. Daar in de spreekkamer plaste Rex (gelukkig) meteen tegen het keukenblokje aan en toen zagen ze dat dit niet normaal was. Douwe had even inwendig zijn prostaat gevoeld (dat vond Rex niet zo leuk) en kwam tot de conclusie dat deze erg vergroot was. Toen nog een echo gemaakt en daaruit bleek dat er ook nog cystes in de prostaat zaten. Even overlegd en het kon niet anders dan Rex te laten castreren. Ik hoefde er niet over na te denken en de volgende dag werd hij geopereerd.
Rex heeft nog 2 dagen een beetje bloed geplast en knapte zienderogen op. Hij is weer speels, gaat weer graag met de fiets mee en de bossen in.

Douwe en je team, bedankt voor jullie ondersteuning en begeleiding!
Groetjes, Will, Geraldine, Tim en Ruud van Lier uit Schijndel
 

Mickey: gevaarlijke hondenspeeltjes

Begin mei kwam de Hollandse Smous Mickey bij ons op consult. De klachten waren: sloom, niet eten, braken. Bij onderzoek bleek: geen koorts, buikpalpatie was niet pijnlijk. Mickey werd in eerste instantie symptomatisch behandeld voor een  maag-/darminfectie.
Omdat er na enkele dagen geen verbetering was werd een uitgebreider onderzoek ingesteld. Bloedonderzoek gaf geen uitsluitsel, alle waardes waren normaal. Er werd een röntgenfoto gemaakt (foto 2) waarop veel gasvorming in alle darmen was te zien. Ook was er een vreemde massa midden in de buik te zien. Mickey reageerde inmiddels ook pijnlijk op buikonderzoek dus werd besloten te opereren!!
De operatie, die bijna 2 uur duurde!!, werd uitgevoerd onder algehele narcose (foto 3, injectie+inhalatieanaesthesie). Na opening van de buik was het volgende te zien en te voelen:
De dunne darm was te rood en door de peristaltiek opgestroopt (van 50 cm normaal naar 20 cm) over een beperkte afstand (foto 4).
In de darm was een streng te voelen, waarschijnlijk een stuk touw. Omdat dit touw in gedeeltes verwijderd moest worden (het er in 1x uittrekken ging niet) werden 4 gaatjes in de maag en darm gemaakt. De darmwand was ook al beschadigd door de insnijding van het touw.
Uiteindelijk bleek het touw vast te zitten in de maag en een hard plastic schijfje omwikkeld te hebben. Na verwijdering van het touw met plastic werden darm/maag en beschadigingen in de darmwand gehecht met Vicryl (oplosbare draad).

De nabehandeling van Mickey bestond uit druppelinfuus, pijnstilling en antibiotica. Ook werd hij opgenomen in de kliniek tot er zicht op herstel was. Na 24 uur begon hij gelukkig weer wat te eten en te drinken. en kon hij de volgende dag naar huis.

CONCLUSIE: Kauwspeelgoed kan leuk zijn voor onze huisdieren. Soms worden deze kapot gebeten met ernstige gevolgen. Pas hadden we nog hond Bob (zie reviews algemeen) met een verstopte slokdarm ten gevolge van een kauwbot. Gelukkig gaat het nu goed met Bob én Mickey maar het had ook anders kunnen aflopen!!

Stukje geschreven door de baasjes van Mickey:
Onze Mickey is een Hollandse Smous van 8 maanden en eet alles op wat maar een draadje heeft: veters, tapijtranden, speeltjes met touw, noem maar op.
De zondag voor Hemelvaart kwamen we terug van de hondencursus en Mickey werd gedurende de dag steeds minder levendig. Hij spuugde steeds meer en kwam steeds minder van zijn kussen af. Maandag toch maar even naar Dokter Akkerman gebeld waar we nog dezelfde ochtend langs konden komen. Hij dacht aan een darminfectie. Spuitjes tegen de infectie en tegen het braken en een antibiotica kuur meegekregen. Een dag later begon hij op te knappen en speelde zelfs met andere hondjes. Woensdag begon hij toch weer wat in te zakken en een dag later was het alleen nog maar slechter. Mickey hield niets binnen en kwam nauwelijks meer overeind. Dokter gebeld en naar de praktijk. Er werd een röntgenfoto gemaakt die we samen bekeken, er zat duidelijk een verstopping maar waar het door kwam was toch niet goed te zien. Toen Dokter Akkerman zei dat we hem dan maar open moesten snijden schrok ik me een hoedje!
Een operatie! Met alle risico's van dien! Maar ja, een andere optie was er eigenlijk niet. Gelukkig kon het meteen en twee uur later zou ik gebeld worden. Vanaf half 1 zat ik te zenuwen naast de telefoon. Om 1 uur belde de dokter dat het een flinke operatie was geworden; op verschillende plaatsen opengesneden in de darm én in de maag, om er een plastic schijfje uit te halen met héél véél touw. Of hij zou opknappen...
Het was een dubbeltje op zijn kant. We hebben 2 dagen in spanning gezeten of onze Mick het wel zou redden. Wat waren we bezorgd. Zaterdag mocht hij mee naar huis, waar hij nog steeds heel lusteloos rond hing en helemaal geen eetlust had. En eindelijk, zondagochtend, stond hij op, kwam op ons toegelopen en begon gretig te kauwen aan een kauwstaafje. Daarna at hij steeds meer en gelukkig kwam 's middags ook zijn eerste ontlasting. Dit betekende dat zijn darmkanaal open was en de operatie dus gelukt was. Wat een opluchting!
Thuis hebben we inmiddels alle hondenspeeltjes die plastic bevatten, vulling hebben of harde stukjes hebben in de prullenbak gegooid. Voortaan nooit meer zomaar voor de grap een leuk-uitziend hondenspeeltje voor Mickey! Veel te gevaarlijk, dat hebben we nu wel gemerkt. Je denkt dat het geen kwaad kan, omdat het als hondenspeeltje wordt verkocht, maar niets is minder waar.
Echt waar, pas echt op met wat je je hondje te spelen geeft want het gevaar zit in een klein hoekje. Met bijtstokjes en een hard touwenbotje kan hij zich ook prima vermaken.
En dank je wel dokter Akkerman, voor het redden van het leventje van Mickey en de zorgzame, fijne begeleiding.

Het gaat inmiddels weer helemaal goed met Mickey . Lekker ondeugend en levendig. Wat heerlijk. Dank je wel voor alle goede zorgen. Ik heb alle uitleg en verzorging als erg prettig en professioneel ervaren. En natuurlijk met een fantastische afloop. Ik stuur nog wat foto's van de darminhoud mee. Het is nu niet echt meer te zien dat het van een speeltje komt. Ze verkochten het speeltje ook niet meer bij de Boerenbond. Misschien hadden ze er al meer slechte ervaringen mee en hebben ze het uit de handel genomen. Zou mooi zijn.

Familie Beyk, Sint-Michielsgestel

 

Flappie, een konijn met myiasis (madenziekte)

Stukje geschreven door Corine, het baasje van Flappie:

Flappie (foto 1) is een konijn van 4 jaar, gezellig en lief maar met een slechte spijsvertering. Dat heeft hij al zijn hele leven en we houden het zo goed mogelijk in de gaten.
Zodra het mooi weer wordt maken we een hor voor de buitenkooi zodat hij zo min mogelijk last heeft van vliegen.
Op donderdagochtend ging ik de konijnen voeren en viel het meteen op dat Flappie zich verre van lekker voelde, ook was de etensbak nog vol, wat normaal nooit voor komt.
Ik dacht nog...het zal toch niet, maar helaas wel. Bij het optillen van de haren was meteen te zien dat Flappie aan de achterkant onder de maden (foto 2) zat.
Meteen de dierenarts gebeld en om 8.30 uur waren we de eerste die binnen waren.
Flappie in bad (foto 3)en hij moest een paar dagen komen logeren.
Na een paar dagen mocht ik hem gelukkig weer ophalen. Hij had nog niet veel zin om te eten maar verder ging het al weer een stuk beter.
Thuis hebben we hem in een grote binnenkooi gezet samen met zijn vriendin Woezel. Een half uurtje later lagen ze samen lekker in het hooi en niet veel later ging Flappie eten.
 
Nu gaat het al weer veel beter met Flappie, hij is al weer zijn nieuwsgierige lieve zelf.
Op foto 4 zie je hem met zijn vriendin Woezel, ongeveer een week na de behandeling.
 
Van de dierenarts heb ik gehoord dat er sinds kort speciale lotion is die je op de billen van je konijn kunt smeren, wat er voor zorgt dat de vliegen (of maden) weghoudt. Zeker weten dat we snel zo’n flesje aan gaan schaffen!!
 

Groetjes Corine Vermeulen, Sint-Michielsgestel

Douwe Akkerman vertelt:
Eind juni werden we door de eigenaresse van Flappie gebeld dat hij weer heel veel maden had. We lieten haar zo snel mogelijk met het konijn naar de praktijk komen. Flappie had 2 jaar geleden ook al myiasis (madenziekte) gehad en had het toen op het nippertje overleefd.

Met name konijn met een vieze achterhand (voeding!) zijn aantrekkelijk voor blauwe vliegen. Deze leggen eitjes rondom de achterhand van het konijn die vervolgens maden worden. Deze leven van vlees dus tasten het lichaam aan waardoor nare wonden ontstaan.

Flappie werd als volgt behandeld:
We hebben hem gewassen met een anti parasiticum waardoor de maden verdwijnen. Vervolgens is de wond grondig schoongemaakt en zijn aangekoekte haren verwijderd.
Flappie kreeg ook nog antibiotica, pijnstilling en een infuus met vocht. Een aantal keren per dag werd wondzalf op de aangetaste plekken gesmeerd.
Hij moest ook nog een aantal keren (om de paar uur) gedwangvoerd worden omdat hij zelf niet wilde eten. Gelukkig ging hij dat na een dag wel weer zelf doen!

Na 4 dagen intensieve behandeling kon Flappie weer naar huis!

Myiasis is te voorkomen met de spray Nomyiasis, een middel wat sinds kort op de markt is en bij ons verkrijgbaar.

Pony Tieske: castratie

Zoals u misschien zult weten behandelt onze praktijk niet alleen gezelschapsdieren maar ook zgn. hobbydieren. Veel diereigenaren hebben naast honden, katten, konijnen ook bijv. schapen, geiten, paarden en zelfs soms varkens.
Omdat wij tot juli 2010 ook in een zgn. "gemengde" praktijk gewerkt hebben is er ruim voldoende kennis en ervaring om deze dieren te behandelen.
De eigenaren van Tieske vroegen mij daarom ook om hun pony te komen castreren.
Het castreren van een pony heeft als voordeel voor de eigenaar dat het dier wat gemakkelijker in de omgang wordt. Vooral bij kinderen erg belangrijk!

De castratie zelf: De pony krijgt een narcose injectie en gaat daarna liggen. Om goed bij zijn testikels te kunnen wordt één achterbeen omhoog gefixeerd.
Na desinfectie wordt de balzak ingesneden en de testikels met zaadstreng worden  naar buiten gehaald.
Door de zaadstreng te "kneuzen" gedurende 5 minuten wordt voorkomen dat er geen bloeding optreedt.
De 2 wondjes worden opengelaten en afgedekt met een antibiotica spray. Verder wordt de pony nog preventief behandeld tegen tetanus en tegen infectie.
5 Minuten na de ingreep kon Tieske al weer staan. De mannelijke hormonen zijn na 3-4 weken niet meer aanwezig.

Stukje geschreven door het baasje:

'Tiestikel'
Ruim 2 jaar geleden deed Ties zijn intrede bij ons als stalmaat voor ons rijpaard Toon. Ties was een hengstveulen van een onbekend merk. Echt een schatje van 4 maanden oud.
Ons rijpaard werd meteen rustiger op stal en zelfs de wedstrijd stress werd minder.
Op zich een goede actie zou je zeggen.
Maar.....kleine hengstjes worden volwassen met het daarbij behorende hengstengedrag.
Toen hij 1 1/2 jaar oud was en regelmatig zijn tanden in mijn bovenbeen gezet had besloten we om hem te laten castreren. Dr. Akkerman adviseerde om te kijken of Ties wel 2 ballen had. Het blijkt bij dit soort pony's wel vaker voor te komen dat er maar 1 testikel is ingedaald en de andere in de lies achterblijft. En inderdaad, Ties had er maar één dus de hele aktie werd afgeblazen.

Een jaar later, tijdens een grondige poetsbeurt.....suprise! De tweede bal was ook ingedaald.
Pech voor Ties! Er werd alsnog een afspraak gemaakt voor de castratie. De hele ingreep viel reuze mee. Even wat dizzy maar een uur later stond hij weer vrolijk te grazen bij z'n maat.
Dezelfde middag wist hij zelfs alweer te ontsnappen en stond hij te hinniken naar de merries van de buurman......(die lachten hem met z'n allen uit!).
Familie van Uden, Den Dungen
 

Choco: onverwachts drachtig en.....11 pups!!

image by WebDog

En toen was onze Choco zwanger.....onverwachts, onbedoeld....

Een werpkist regelen, een warmtelamp, vakantie afzeggen...
Geen idee wie de vader is, geen idee wanneer ze bevalt, geen idee hoeveel er komen.
En toen op zaterdagmorgen 2 mei om half 6 kwam de eerste, een gevlekte, wie had dat gedacht. Om half 11 de laatste, de elfde. De tweede was een bruintje, de derde ook....en uiteindelijk kregen we 8 gevlekte en 3 bruine. Wat zijn ze mooi, 7 teefjes en 4 reutjes.
Na 3 weken kwamen we er achter wie de vader is, een Australisch Shepherd, prachtige dier.
Ze lopen los in de tuin, spelen, vechten samen, het is een groot feest.
Nu zijn ze 6 en een halve week, net door Marjolijn en Evi gechipt, geënt en nagekeken. Allemaal gezond. Na volgende week een voor een de deur uit, ik word al verdrietig als ik eraan denk, maar ze gaan allemaal naar een heel goed baasje, daar heb ik wel voor gezorgd. En wie weet kunnen we ooit een reünie houden zodat ik ze allemaal weer even bij me heb.
Eentje blijft bij ons, Bengel, dan hebben Choco en ik in ieder geval nog 1 herinnering aan deze geweldige tijd.
Annette, Den Dungen.

Douwe Akkerman:

Op 20/4 kwam de eigenaar van labrador Choco bij ons op consult voor een echo, want er rees het vermoeden dat ze drachtig was. Ze werd nl. steeds dikker en de tepels waren ook al wat gezwollen. En inderdaad ze was drachtig. Dan is het altijd moeilijk te bepalen hoeveel het er worden, en wanneer is ze precies uitgerekend. Dat was natuurlijk wel even spannend: wat komt er uit, wanneer,hoeveel, hoe zien ze er uit. Na enkele slapeloze nachten zijn de pups op 2/5 geboren. En dat zag er gelukkig allemaal heel gezond en prachtig uit. Een bonte verzameling van puppies; van bruin( net als Choco) tot gevlekt. Wie zou nou de vader zijn?

De vader kon zijn nieuwsgierigheid ook niet bedwingen. Hij kwam na de geboorte van de puppies regelmatig even langs om te zien wat ze samen gepresteerd hadden.Hij woont een eindje verder op, ook patient van onze praktijk. Een Australian Shepherd met net zo'n mooie bonte aftekening als de puppies. Een nieuw ras op komst: sheprador??

De puppies zijn zonder problemen voorspoedig opgegroeid. De noodzakelijke behandelingen bestaan oa. uit diverse wormkuren. Dit is noodzakelijk omdat puppies altijd geinfecteerd zijn met spoelwormlarven, die actief worden en in de baarmoeder en via de melkklieren de pups besmetten. Vlak voor vertrek naar de nieuwe eigenaar wordt nog een zgn. puppieenting gegeven( tegen parvo en hondeziekte) en een chip aangebracht ter identificatie van de pups(dit is verplicht). De tarieven van deze behandelingen zijn terug te vinden op onze website onder het kopje tarieven.

De puppies zijn via via allemaal ondergebracht bij kennissen van de familie. Wie wil nou zo'n mooi hondje niet hebben.Pikant detail:voor een hondje( die nb. het eerst uitgezocht was) moest wegens familieproblemen een nieuw onderkomen gezocht worden.Op de facebook pagina van onze praktijk, dat moest toch wel lukken. Nou dat hebben we geweten. De hele dag is er gebeld of wij( de dierenarts) de puppie nog hadden. De eerste mails en telefoonnummers hebben we doorgegeven aan eigenaresse. Nou dat was gauw geregeld. NB: op onze Facebook pagina is 574000 maal naar dit hondje gekeken.Binnenkort komt er nog een filmpje van de pups op deze site en/of facebook.

Ik kreeg van de nieuwe eigenaresse nog een bedankmail en een bloemetje. En de pup heet: Jack-Douwe.

 

 

 

 

 

 

 

 

januari 2011 Dusty: Hernia Perinealis

Dr. Akkerman:

'Dusty kwam bij mij omdat hij zijn ontlasting heel moeilijk kwijt kan. Dit ging gepaard met heel veel pijn. Bij onderzoek zat er een grote zwelling naast de anus; er was er Hernia Perinealis ontstaan. Dit is een soort breuk waardoor in de bekkenholte buikinhoud (bv. buikvet, darmen en soms de blaas) komt. De oorzaak is een vergrote prostaat. Dit kan persen ten gevolge hebben waardoor er inwendig een verscheuring optreedt. Het beste is om de hond eerst te castreren waardoor de prostaat kleiner wordt, en daardoor het persen minder. Als de breuk verholpen wordt en de hond perst nog dan kan de breuk uitscheuren'.

 

Een stukje geschreven door de eigenaar van Dusty:

'Dusty is een lieve bruine Shih Tzu reu. Hij is 7 jaar oud. Dusty is bij mij komen wonen toen hij 2 jaar oud was. Ik zag 2 maanden geleden al dat er iets niet goed was met Dusty, hij at slecht en hij kon zijn ontlasting slecht kwijt en kreeg steeds meer pijn. Op kerstavond was het zo erg gesteld met de pijn dat ik Dr. Akkerman heb gebeld en we konden gelijk komen. Hij zag gelijk wat er aan de hand was, Dusty heeft een Hernia Perinealis. Dit wil zeggen dat de darmen naar buiten treden waardoor de ontlasting er niet uit kan. Dit komt niet veel voor en alleen bij oudere reuen die niet gecastreerd zijn. 's Maandags 's morgens werd hij al meteen gecastreerd want dit was noodzakelijk. Maar de pijn bleef aanhouden en 2 weken later werd Dusty geopereerd. De nazorg is prima verlopen en het gaat nu super goed met Dusty. Hij kwispelt de hele dag weer en is blij en opgewekt mede dankzij de goede zorg van Dr. Akkerman' .
 

De operatie:

Bij een Hernia Perinealis operatie worden de bekkenspieren weer zodanig gehecht dat de breukpoort gesloten wordt. Er moet in de diepte geopereerd worden en ook moet er een spier losgemaakt en 'omgeklapt' worden om de breukpoort geheel te sluiten. U ziet enkele foto's van Dusty tijdens de operatie onder inhalatienarcose. De nabehandeling bestaat uit pijnstillers. Na 10 dagen werden de hechtingen verwijderd en de klachten waren verdwenen.
 

december 2010 Naughty: Gebitsprobleem

Dr. Akkerman:

'Naughty kwam in een zeer slechte toestand bij mij op de praktijk (uitgedroogd, veel pijn, geen eetlust). Ze was in een andere praktijk diverse malen met ontstekingsremmende middelen behandeld. Dit geeft slechts een tijdelijke verbetering, maar de oorzaak wordt niet opgelost. Op de foto ziet U de mond van Naughty met heel veel gewoekerd weefsel. Ze had enorm veel pijn. De kiezen die aangetast waren werden verwijderd. In onze praktijk hebben wij hiervoor speciale tandheelkundige apparatuur. De pijn werd na het verwijderen van de kiezen al direct minder en de ontsteking in de mond verdween ook snel. Na enkele dagen was de eetlust weer normaal. Naughty is nu weer een gelukkige, gezonde poes'.
 

Een stukje geschreven door de eigenaren van Naughty:

'Naughty is een hele lieve Italiaanse zwerfkat die 13 jaar geleden door ons is meegenomen uit Italie.Zij is naar schatting 14 jaar oud. In augustus 2009 werd zij ernstig ziek gedurende een verblijf van één week in een dierenasiel. Bij het ophalen zagen wij direct dat zij er slecht aan toe was en daarbij ook nog sterk vermagerd. Wij zijn linea recta naar dr. Akkerman gegaan. Hij was niet optimistisch over haar overlevingskansen. Na een zware operatie, waarbij een enorm abces uit haar keel werd verwijderd, herstelde zij onverwacht snel, mede dankzij de prima nazorg. En kijk eens hoe zij er vandaag bij zit: zij ziet er prachtig uit, is opgewekt, tierig en gezellig. Zij is zo gezond als een vis en kan hopelijk nog jaren mee'.
 

FORL of 'Feline Odontoclastic Resorptive Lesions'.

Een aandoening waarbij de kat haar eigen tandwortels afbreekt. Zulke katten vertonen duidelijk rood ontstoken tandvlees en zijn overgevoelig bij het aanraken van de mond. In het ontstoken tandvlees zitten ontstekingscellen die de tandwortels langzaam afbreken. Hierdoor ontstaan kleine gaatjes in de tand waardoor de zenuwuitlopers in de tand bloot komen te liggen. Dit veroorzaakt pijn en de kat zal stoppen met eten. Door de constante pijnprikkel speekselen deze katten vaak. Deze aandoening is genetisch waardoor dit vaak bij jonge volwassen dieren voorkomt. Het kan ook een immuunprobleem zijn. Dergelijke symptomen kunnen zich ook bij oudere dieren voordoen. Door de hevige ontstekingsreactie in het tandvlees zal de tand los komen van het tandvlees. Dit kan leiden tot spontane tanduitval, maar vaak zijn er enkel gedeeltelijke letsels in de wortels waardoor de tanden nog voldoende vastzitten. De oplossing voor deze ziekte is de tanden te gaan trekken. In ieder geval dienen de aangetaste elementen verwijderd te worden.Vaak gaat het om de kiezen maar ook de hoektanden en snijtanden kunnen in dit proces betrokken zijn. Dit dient zeer zorgvuldig te gebeuren aangezien katten zeer fijne tanden en tandwortels hebben. Er moet voorkomen worden dat er resten van kiezen achterblijven bij het verwijderen.

november 2010 Sam: Fractuur / Gescheurde kruisband

Deze chocolade bruine labrador Sam rent weer vrolijk rond samen met zijn broer Beau.
Sam werd, nu bijna alweer 2,5 maand geleden, aangereden door een auto. Hij heeft hierbij een breuk in zijn voorpoot, een knieblessure en flink wat schaafwonden opgelopen.
Na een zware operatie en intensieve verzorging door zijn baasjes en onze dierenartsen, is Sam gelukkig weer bijna de oude!

oktober 2010 Luca: Ziekte van Addison

Luca is een 7 jaar oude Bearded Collie. Hij heeft al langere tijd problemen met de gezondheid, o.a. ooglidontstekingen en kreupelheid. Deze zomer is Luca doodziek vanuit het dierenpension gebracht naar onze praktijk en na intensieve behandeling weer opgeknapt. Op 11 oktober, bij een thuisvisite, kon Luca niet meer opstaan en had hij een trage hartslag. Omdat het vermoeden bestond dat hier sprake zou kunnen zijn van de ziekte van Addison, werd Luca meegenomen naar de praktijk waar hij een infuus en een injectie kreeg. Als dit niet gebeurd was zou de hond snel gestorven zijn, maar na het infuus ging Luca lopend de deur uit!
Bloedonderzoek wees uit dat er sprake was van een veel te hoog Kalium gehalte en een te laag Natrium en Cortisol gehalte, typisch voor Addison. Luca moet wél voor de rest van zijn leven tabletjes hebben. De eigenaren zijn heel blij dat de diagnose gesteld is en vinden dat ze een jonge hond terug hebben.

Een stukje geschreven door de eigenaren van Luca

Wat een geluk dat wij nú weten dat onze hond de ziekte van Addison heeft! ''Gelukkig, onze huisvriend kan nog een láng leven voor de boeg hebben!''
Dat was onze eerste reactie toen dhr. Akkerman ons vertelde dat hij een ziekte herkende die zéér zeldzaam is en 'Addison Disease' heet.

Terugblik:
Luca is nu 7 jaar oud. Als wij nu terugkijken dan heeft Luca eigenlijk al gedurende de afgelopen 2 jaren een geschiedenis van ''vallen en weer opstaan''. Luca was van nature altijd energiek, speels, wandelt en rent graag. Enkele jaren geleden veranderde er iets in zijn dagelijkse leefpatroon. De veranderingen verliepen eerst langzaam: hij begon slechter te eten en hij werd steeds minder energiek. We dachten eerst dat hij zijn dagelijkse menu saai vond en probeerden andere merken, maar dat bleek steeds een tijdelijke oplossing. Zelfs lieten we hem regelmatig van ons eten meeproeven, we vermengden de resten dan tussen zijn brokken. Soms zagen we dan een korte opleving en we snapten er niets van.

In het afgelopen jaar kreeg Luca steeds vaker een terugval. Hij bleef vermageren. Op een gegeven moment lag hij in de kamer en kon niet meer opstaan. Luca werd flink onder de loep genomen: foto's van zijn gewrichten, onderzoeken, lichamelijk zou deze hond niets moeten mankeren. Een antibiotica kuur, en dan leefde hij weer op!
Gaandeweg kreeg hij ook steeds meer problemen aan zijn ogen. Er liep vaak vuil uit, en de oogranden raakten ontstoken. Er ging geen dag meer voorbij zonder dat wij zijn ogen schoonmaakten met boorwater en als een infectie aan de oogranden intrad dan kreeg hij weer antibiotica en dan ging het weer. Maar die steeds speelse rakker die we kenden was weg.
In de laatste zomervakantie 2010 stortte hij letterlijk in, Luca was op sterven na dood kunnen we rustig stellen. Het scheelde echt een haartje. Dhr. Akkerman nam hem in observatie: enkele dagen aan een druppelinfuus, onderzoek en er bleek toch niks mis te zijn. Geen aanwijsbare infectie, z'n botten prima, spieren ook oké (maar verzwakt natuurlijk). Toen hij terugkwam uit de observatie was Luca een totaal andere hond: hij speelde als vanouds en bloeide weer helemaal op!
Echter voor korte duur, het proces van aftakeling begon weer en begin deze maand (oktober) werd Luca weer levenloos aan het infuus gelegd en zijn bloed werd getest op het gehalte van mineralen (o.a. kalium en natrium).
Net zoals in de zomervakantie bloeide Luca plots weer op door het druppelinfuus met de zoutoplossing en Dhr. Akkerman bracht het te hoge Kaliumgehalte en te lage Natriumgehalte in verband met de zeer zeldzame ziekte van Addison!

Heden:
Nu de oorzaak bekend was kreeg Luca medicijnen voorgeschreven die de ontbrekende stoffen in zijn lichaam aan moeten vullen. En wat een verschil!
Luca zien we letterlijk dágelijks in gewicht aankomen - hij was broodmager - en de speelse pup van vroeger is weer helemaal terug van weggeweest:
Hij speelt als een dolle- en liefst zonder ophouden Hij rent weer (in plaats van slentert) door de bossen Hij eet z'n dagelijkse bak normale droge brokken en vleesbrokken in kort tempo leeg. En (wat dhr. Akkerman ons al vertelde dat dit tevens een mogelijk gevolg kan zijn van zijn verdere behandeling): zijn oogprobleem schijnt ook compleet genezen te zijn, Luca kijkt weer helder en vrolijk en sinds dat hij de medicijnen krijgt hoeven we zijn ogen niet meer schoon te maken.

Wat een genot om onze huisvriend weer in al z'n trotse glorie te zien! We zijn dhr. Akkerman zeer dankbaar dat hij de ziekte tijdig herkende.Luca is helemaal terug van weggeweest!